Anne

Sensizliğinin kaçıncı senesindeyim Bir çocuğun gurbetine gönlünü salıp salıp Sen ölüp ölüp dirildin Ya çocuklar
ölmezdi anne Hele bir devrim beklenirse ülkemde Çocuklar
ölmezdi anne Kalan ne varsa bende evde Hasrete bürünmüş bilirim Öylece yatar içinde Sessiz ağıtlara,elemlere bürünürsün gecelerde Bende uzaklarda işte öyleyim anne Ayrıldım ayrılalı sana mektup yazmadım Elbet postacı bizim bizim eve gelmez anne Kalbime özlemi buğulayıp bir yaz günü gelmek istedim Ama acılara vurulmuş kavgalarım bırakmıyor Bu yazda ektiğin çiçeklerin Kapının önünde hüzünle açacak anne İçlerinde kan kırmızısı bir gülü Benim yerime kokla anne Sokak lambalarına yediriyorum hıçkırıklarımı Akşamları yalnızlığıma dönüyorum Odalardan senin sesin gelmiyor anne Artık güneşler
ısıtmıyor İnan gülüşler dolaşmıyor yüzünde Ne zaman sana benzeyen birini görsem Boğazım düğümleniyor haykıramıyorum anne Dışarda kar yağarken yüreğimde bir şeyler eriyor Gün batımında dağınık odamın kirli camlarına Bir büyük hasretin çığıltısı vuruyor İçimin oyuklarına sesin doluyor Oğlum gel çok özledim diyen Hep karşımda merhamet dolu gözlerin var Ben bu ölü kentte inan yorgunum anne Kahırlı gecelerimde bu şehrin Hep göz yaşlarımı topluyorum Kaç kez yargılandım gurbetlerde Gündüz ve gecelerde kınayıp durdum Acılara abandım bilmem ne kadar yandım kavruldum Hep bir savaşın içinde olduğumu düşündüm Suç aletim sadece inancımı kuşanmaktı haykırmaktı İşte o gündür içimde intihar etti yaşamak Hayata değil anne ölümlere vuruldum Artık yer yüzü dar geliyor bana dar Bilmiyor musun anne benim zulümle kavgam var Oğlum ölüm bir yürek işidir
Sözünü aklıma ilk kez sen koymuştun Ey benim sıla yorgunu annem Yinede bir evlat kokusudur burnunda tüten Bana da anne bir gün Rabbim şehadet nasip eder Bu yolda oğlun hep bu anı bekler
Canım annem