Derd-i derûnuma dermân arardım,
Dediler ki,
derttir dermânın senin; Dergâh-ı dildâre kurbân arardım,
Dediler ki cânın kurbândır senin.
Bir meded gözlerdim bây u gedâdan,
Dediler ki,
dinle emr-i nidâdan; İhsân olmayınca Zât-ı Hüdâ’dan,
Bay gedâ edemez ihsanın senin.
Sordum erenlerin dergâhi kande,
Dediler ki,
dergâh olur her yande; Senin aradığın bir âli-şânde,
Var ise bulursun iz’ânın senin.
Çâr etrafıma eyledim nazar,
Gördüm eşyâ olmuş dürr ile güher; Mahall-i merkezden verdiler haber,
Dediler tevhiddir bürhânın senin.
Âşıkların işi olur âşikâr,
Kimde vardır ma’lûm olur müşg-bâr; Aristo Eflâtun verdiler karâr,
Terk-i cândır elde fermânın senin.
Kim okursa dilde ders-i men-aref,
Âlem-i ma’nâda bulur bin şeref; Bir gör tevhîd eder eşyâ her taref,
LÜTFİ hüccetindir imanın senin…
Bu eser Derdi Derunuma Derman Arardım ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
