Ey Cemalin Nuri Yezdan

Ey cemalin nur-i Yezdan v’ey yüzün mir’at-ı nur Hep kelamın dahi Hakk’tır âşıka gelmez futur Halk olalı bu avalim gelmemiş mislin senin Cümle mahl^ka Resul’sün “câeni men fi’n-nuşur” Dişlerin dür danesidir leblerin yakut senin Her kulun medhinde aciz ins ü cinn ü bil ki hûr Ben ne hâkim ki senin vasfını şerh eyleyeyim Şanına levlak buyurup medh eder Rabb-i Gafur Parmağın mucizi yekfi âleme ey dost senin Bilmeyen kadrini müşrik Hakk katından oldu dur Sen şeha ümmetliğe kıldı temenna hep gelen Çün temenna vasfın eyler yüz suhuf İncil Zebur Hem Süleyman kuş dilin bilmezdi ger sen gelmesen
Musa etmezdi suudu hem kelam-ı Dağ-ı Tur Nice mevti hayy edip sayende İsa ümmetin Nemrud’un narı olupdur ceddin İbrahim’e nur Leblerin ab-ı hayattır Hızr u İlyas’a senin Hikmeti fazlınla buldu etti Lokman hem nuşur Derd-mendim Seyyid’e eyle şefaat ey Resul Dilde zikrin kalpde fikrin bir kulundur pür-kusur