Yananlar yanar durur,
tıpkı ocaklar gibi,
Ateşi ruha vurur,
her dalgası bir tipi.
Muzdarib olan ağlar,
çağlayanlar utansın; Dertli sinesin dağlar,
ruhsuz ne sanar sansın!
Bahis açma gamsızdan,
içime sis saçılır; Nefes et kardan buzdan,
gözüm gönlüm açılır.
Çoklarda yürek paslı,
ölmeden ölüp gitmiş.
Bedende ruhlar yaslı,
sanki işleri bitmiş.
Azme kemend vurulmuş,
yiğitlikten yok eser; Yorulmazlar yorulmuş,
diri ölüden beter.
Başını yere koyup,
inlesin inananlar; Gönlünde Hakk’ı duyup,
ağlasın uyananlar.
Bu eser Yananlar ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
