İnsan

Geceye teslim hayaller,
prangalarda çığlık çığlık yalnızlık ve tövbelerle dolu cihan,
masal diyarlarından uyan.
Ateş kor gibi yanan.
Zemheri yalnızlıktır içimde olan.
Ateşin alnındaki kan.
Ben sabra âşığım,
mühürlenmiş dünyam.
Az kaldı kıyamete buram buram dua.
Bir avuç toprak ve insan ne fark var,
geriye kalan figan,
tövbelerde hıçkırık,
haykırışta dua,
yanmayan ateşe cehennem deva.
Sonsuzluk hançer hançer bedenimde.
Kıyamet gün gibi içimde.
Düşler kurulur geceye.
Berrak berrak.
Toprağı yağmur değil ben besliyorum.
Üşüyecek birazdan güneş ve dünya vurgun yemiş sabır gülleri kalkamaz ayağa Zambaklar titrek titrek.
Hayaller kırık dökük.
Merhem yok mu cihanda.
Tek çare sabır.
O da muallakta.
Ben sabra âşığım,
mühürlenmiş dünyam.
Az kaldı kıyamete buram buram dua.
Bir avuç toprak ve insan ne fark var,
geriye kalan figan,
tövbelerde hıçkırık,
haykırışta dua,
yanmayan ateşe cehennem deva.
Cehennem yanıyor avaz avaz yankılar duyuluyor.
Tabiat güçsüz düşmüş Dicle kıyılarından
ırmak olmuş gözler,
bir silahın namlusundan.
Kalpler buruk,
boyunlar bükük.
Kalbimin yerinde taş var.
Rahmeti unutmuş bir bahtiyar kadar bir bahtiyar kadar.
Ben sabra âşığım,
mühürlenmiş dünyam.
Az kaldı kıyamete buram buram dua.
Bir avuç toprak ve insan ne fark var,
geriye kalan figan,
tövbelerde hıçkırık,
haykırışta dua,
yanmayan ateşe cehennem deva