Biş’nev ez ney çün hikâyet mî küned Ez cüdâyîhâ şikâyet mî küned K’ez neyistan tâ me-râ büb’rîdeend Ez nefîrem merd ü zen nâlîdeend Sîne hâhem şerha şerha ez firâk Tâ bi-gûyem şerh-i derd-i iştiyâk “Dinle neyden nasıl şikayet ediyor? Ayrılıkları nasıl anlatıyor? (Diyor ki) beni kamışlıktan kestiklerinden beri feryadımdan kadın-erkek (herkes) ağlayıp inledi.
Ayrılıktan parça parça olmuş (bir) kalp isterim ki özlem derdini ona açıklayayım.” Ey ki hezâr âferin bu nice sultân olur Kulu olan kişiler hüsrev ü hâkân olur Her ki bugün Veled’e inanuben yüz süre Yoksul ise bay olur bay ise sultân olur “Binlerce tebrikler! Bu nasıl bir sultandır ki hizmetçisi olanlar,
padişah olur.
Bugün her kim (Sultan) Veled’e inanıp (dergâhına) yüz sürerse,
fakir ise bey olur,
bey ise sultan olur.” Ey kavm(-i) be hac refte kücâyîd kücâyîd Dil-dâr hemin câst bi-yâyîd bi-yâyîd “Ey hacca giden topluluk! Nerdesiniz,
nerdesiniz? Sevgili burada,
gelin gelin” Âşık ki tevâzu‘ ne-nümâyed çi küned Şebhâ ber-i kûy-i tü ne-yâyed çi küned Ger bûse dihed zülf-i tü-râ tîre me-şev Dîvâne ki zencîr ne-hâyed çi küned “Aşık tevazu göstermesin de ne yapsın? Geceleri senin mahallene gelmesin de ne yapsın? Zülfünü öperse kızma; divane zinciri dişlemesin de ne yapsın?” Ah güzelin aşkına hâlâtına Yandı yürek aşk harârâtına Âh mine’l-aşk ve hâlâtihî Ahraka kalbî bi-harârâtihî Mâ nazara’l-aynü ilâ gayriküm Uksimü bi’llâhi ve âyâtihî “Ah,
aşktan ve hallerinden! (Onun aşkının) ateşleriyle yüreğim yandı.
Allah’a ve âyetlerine yemin ederim ki gözüm başka birisine bakmadı.” Der kûy-i harâbât me-râ aşk keşan kerd V’an dil-ber-i ayyâr me-râ dîd ü nişan kerd Men der pey-i an dil-ber-i ayyâr bi-reftem Ô rûy-i hod an lahza zi men bâz nihan kerd Sultân-ı arefnâk büdeş mahrem-i esrâr An sırr-ı tecellî-i ezel cümle beyan kerd “Aşk,
harâbât semtine sürükledi; o hilekâr dilber de görüp bana işaret etti.
Ben o hilekâr dilberin peşinden gittim; o ise hemen yüzünü sakladı benden.
(Hakk’ın) sırlarına mahrem olan “arafnâk” sultanı,
ezel tecellîsinin sırrını tamamen açıkladı.” Sultân-ı menî sultân-ı menî Ender-i dil ü can îmân-ı menî Der men bi-demî men zinde şevem Yek can çi şeved sad cân-ı menî “Sultânımsın,
sultânımsın; cânımda,
gönlümde imânımsın.
Bana üflersen ben dirilirim.
Bir cân da nedir? Yüz cânımsın.”
Bu eser Pençgah Mevlevi Ayini Üçüncü Selam ve Dördüncü Selam ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
