Ezelden âdet-i Mevlâ dostuna Sevdiği kulunu mübtelâ eyler; Alınca abdini kerem destine Anı bir dert ile ibtilâ eyler.
Sabr ile selâmet buldu erenler,
Belâların baldan tatlı görenler,
Her ne gelse Hak’tan lezzet bulanlar,
Dergâhında ânı ictibâ eyler.
Ne kadar Mevlâ’sı verirse derdi,
Dergâh-ı Mevlâ’ya mültecâ kendi; Her ne verse Hüdâ kudretin kandi,
Hüdâ’dan gelene merhaba eyler.
Ma’şûkundan her ne gelse âşıka,
Kevser-i Cennet’tir rûh-i fâika; Verirler hediye elbet lâyıka,
Sadr-i esrârına âşina eyler.
Her bir derdin elbet dermânı vardır,
Dermân ise derde dâima yârdır.
Erbâb-ı derd olan bil,
bahtiyârdır; Derd ile kurbiyet intihâ eyler.
Derd o dur ki,
kulu bahtiyâr eder; Derdi derman olur,
veremler gider.
Derdliye Mevlâsı merhaba eder,
LUTFİ bu derd abdi zü’l-velâ eyler.
Bu eser Ezelden Adeti Mevla ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
