Ana Sayfa Abdullah Tamamlar
Mecnûn-ı râh-i ‘aşkam bilmem ‘akıl ne şeydir
Bir meyden olmuşam mest âyâ o mey ne meydir ‘Aşk ile Hayyu Hû’ya ‘âid-durur zamîrim Esmâ vü fi’l-i ‘âlem yanımda hây u heydir
Bir dem idi ki kalbim elvâh-ı ‘akl okurdu Dest-i tehayyür ile ol nâme şimdi taydır
Za’f u nezâfet ile cismim hayâl olupdur Zann eylerim ki anı hâke fütâde feydir
Hayretdeyem özümden yâ Rab ne turfe şeydir
Kim şekl-i âdemîde ne mürde vü ne haydır
Bir dem hurûş u pür-gam bir dem hâmûş u bî-dem Gûyâ ten-i nizârım neyzen elinde neydir
Geh geh dalâlet ile nefsim yolun yitirir Gâhi hidâyet ile bir merd-i nîk-peydir
Gerçi sözün Rusûhî pür-sûz u bâ-şererdir
Ammâ ‘aceb ki halka bârid gelir çü deydir
Manası= Gönlüm Allah’a aşk ile öyle bağlı ki katımda dünyânın hiç bir kıymeti yokdur.
Gerek ilim gerek fiil bu âleme âid ne varsa hepsi boş geliyor.
Kalbim bir vakitler akıl levhalarını okurdu yani ilimle,
dersle,
kitapla meşgûl idim.
Fakat şimdi aşkın verdiği hâl hepsini unutturdu,
bütün o yazılar,
kitaplar,
ilimler silindi gitdi.
Zayıflıkdan,
incelmekden bedenim o hâle geldi ki,
sanki toprağa düşen bir gölge.
Bir ân gelir coşkulu ve gamla doluyum,
bir ân gelir sessiz ve nefessiz olurum.
Zayıf bedenim sanki bir neyzen elindeki neydir.
Zaman zaman nefsim yolunu şaşırır,
bazı zaman da hidâyet üzre giden bir er olurum Sözüm gâyet yakıcı ve ateş saçıyor olsa da şaşılacak işdir ki halka soğuk gelir çünkü kışdır.
X
Bu eser Mecnunı Rahi Aşkam ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
