Ana Sayfa Abdullah Tamamlar
N’idem ben bu gönül ile benim ile bile durmaz
Ma’şûk yüzün gördü meğer öğütleyüp öğün dermez
Tanrı içün ey uslular gönlüm bana alıvirin Vardı bilişdi dost ile girü bana boyun virmez
Bunun gibi gönül ile niçe dirlik idebilem Bırakdı yabana beni bir gün gelüp hâlim sormaz
Gönlüm bana yoldaş iken zühd ü tâ’at kılar idim Yıkıldı bu tertîblerim gönülsüzem elim irmez Gönül içerü dost ile ben kapuda feryâd u zâr Bin yıl zârı kılar isem hâlin nedir diyü sormaz
Eydür isem eyâ gönül kanı farîza yâ sünnet Eydür ki yok teşvîş yime bu sevüye ‘amel irmez İnileyin eydür isem gel boynunda borç kalmasın
Kakır söğer buşar bana eydür ki ey Hakk’ı görmez
Ağız ağızdan kutludur ola ki sözünüz tuta Ben yüz bin kez söyler isem sözüm kulağına girmez
Gönlüm dahi cânım dahi el bir itdi şol ikisi Yüz bin Yûnus’dan ferâgat dost yüzünden gözün ırmaz
X
Bu eser Nidem Ben Bu Gönül İle ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
