Bir Şeb ki

A-Z Dizin search Giriş Yap Kayıt Ol Ana Sayfa visibility Bir şeb ki sarây-ı Ümmühânî Olmuşdu o mâhın âsumânı Ammâ ki ne şeb emîn-i rahmet Şeyhu’l-harem-i harîm-i Hazret Mânend-i Bilâl-i sâhib-irfân Nûr-ı siyeh içre nûr-ı îmân Gûyâ o şeb-i şeref-meâsir Veysü’l-Karen  idi nûru zâhir Yüz sürmeğe geldi hâk-i pâya Da’vetli bulundular a’lâya Ol leyle için sipihr-i gerdân Etdi niçe bin sabâhı kurbân Çün âb-ı hayât o şâm-ı enver Rengi siyeh idi mevci ahdar Ebr-âver olup bahâr-ı nâsût Cûş eyledi sebze-zâr-ı lâhût Ser-çeşme-i Hızr olup hüveydâ Ervâh-ı bekâya oldu irvâ Zulmât çekip surâdık-ı gayb Sır söyledi mâha mihr lâ-reyb Tâ mihr ede mâha arz-ı dîdâr Zulmât-ı hafâya girdi envâr Cûş eyledi sanki nîl-i hayret İhyâ ola tâ ki mısr-ı vuslat Bast eyledi nokta-i süveydâ Sırr oldı içinde şâm-ı esrâ Envâr ile kâinât doldu İşte o gece sabâh oldu Şevk eyledi mihri pâre pâre Şenlendi meşâil-i sitâre Bir hırmen-i nûr olup nüh eflâk Hurşîdi kapatdı pertev-i hâk Bir feyz erişdi bu zemîne Kim oldu sarây-ı âb-gîne Ger etmese mihr ü meh tekaddüm Şebnem yerine yağardı encüm Envâr bürüdü kâinâtı Rûşen görür oldular hayâtı Berk urdu o şeb-çerâğ-ı nâ-yâb Mahv oldu hep âftâb ü mehtâb Bir hırmen idi nücûm-ı pür-tâb Hurşîd ü meh anda kirm-i şeb-tâb Âyîne-i nûr olup şeb-i târ Yâr eyledi yâre arz-ı dîdâr Gönderdi Hudâ edip meşiyyet “Cibrîl-i emîn”i peyk-i da‘vet Her geh ki inerdi âsumândan San arşa çıkardı hâk-dândan Tebşîr kılıp sürûş-ı a’zam Dedi ki eyâ “Resûl-i ekrem” Adın kodular burâk-ı yektâ Geldi ayağına arş-ı a’lâ Eyle güzer arş u âsumânı Mahzûn buyurma lâ-mekânı Ol maksad-ı kün fe kân-îcâd Fermân-ı Hudâ’ya oldu münkâd Her şey olur aslına şitâbân Çıkdı yine âsumâna Kur’ân Çün basdı rikâba pây-i himmet Zîn-hânesi idi beyt-i vahdet Ne kaldı zemîn ü ne zemâne Mahvoldu bu turfa âşiyâne Cûş eyledi çün muhît-i vahdet Ma’nâya mübeddel oldu sûret Hem sûrete girdi sırr-ı vahdet Ma’nâ-yı kadîm buldu sûret Nâgeh görünüp harîm-i aksâ Abdiyyetin oldıu sırrı peydâ Ol sâcid olup Hak oldu mescûd Dendi bu makâma gayb-ı meşhûd Ervâh-ı rusül cemâ’at oldu Allâh bilir ne hâlet oldu Ey hâme o rütbe olma çâlâk Esrâr-ı nübüvvet olmaz idrâk Deryâ sözü şebneme ne lâyık Tanrı işi âdeme ne lâyık Gel âdet-i şâirâna git sen Sôfiyye sözün ferâgat et sen Çün basdı sipihr-i evvele pâ Oldu iki pâre bedr-i ra’nâ Tâ halka ‘ıyân ola mücerred Kim devr-i kamer mi devr-i Ahmed Mi’râcda çün zamân yokdur Evvel demeğe tüvân yokdur Mâh olması mu’cizeyle münşakk İsbât idi şerh-i sadrı el-hakk Ol bî-dile iltiyâm kıldı Gönlünü alıp hırâm kıldı Çavuşluk etdiler sürûşân “Allâhu me’âk”le dem-hurûşân Azmeyledi vahy-i vârid üzre Vardı felek-i Utârid üzre Çün geldi o şâir-i felek-câh Ol şâhdan oldu ma’zeret-hâh Afveyledi nâme-i siyâhın Hassân’e bağışladı günâhın Meb’ûsuna rehber oldu bâis Açıldı der-i sipihr-i sâlis Zehrâsın edip şefî’ Zühre Afvından o şâhın aldı behre Çârüm feleği kılınca seyrân Fahr etdi dü bâre çâr erkân Feyz aldı mülâhdan Mesîhâ Tekrârdan oldu sanki ihyâ Berk urdu o şeb-çerâğ-ı câvid Şermiyle zemîne girdi hurşîd Çün târem-i hâmis oldı menzil Mirrîh’e erişdi hadşe-i dil Kan ağlayıp etdi özre âheng Dâmân-ı sipihri kıldı gül-reng Afvetdi o şâh-ı âsumân-rahş Azrâil’e kıldı cürmünü bahş Çün şeş cihet oldu kâm-hâhı Çarh-ı şeşüme erişdi râhı Tâ ede o şâh-ı heft-iklîm Kâdî-i sipihre şer’i ta’lîm Teblîğ kılıp Cenâb-ı Hak’dan Nehy eyledi hükm-i mâ-sebakdan
Men’ oldı kehânet ile tencîm Zâhirle müzâhir oldu tanzîm Çün erdi sipihr-i heftümîne Bahş etdi se’âdet âlemîne Keyvân şefî’ edip Bilâl’i Böyle deyip etdi rûy-mâlî Besdir bana bu şeb özr-hâhî Bâlâ-ter-i reng kıl siyâhı Çün Hazret-i Pâdşâh-ı “levlâk” Tekmîl ile kıldı seyr-i eflâk Ammâ dahî bahşîş-i ilâhî Mi’râcını bulmadı kemâhî Kürsîye basınca pây-i reftâr Şevk eyledi sâbitâtı seyyâr Teşrîfi için buyurdu zîrâ Olmuş felekü’l-burûc ber-câ Basmakla kadem vücûd-ı pâki Eflâke çıkardı Sevr-i hâki Lûtf edip o pâdşâh-ı yektâ Koz bekçi başısı oldı Cevzâ Deryûze elin açınca Mîzân Dirhem yerine dürr etdi rîzân Hût eyledi zîr-i hâke âheng Girdâb-ı hafâya girdi Harçeng Kıldı Esed ibn-i ammini yâd Tahlîsine andan oldu imdâd Zîrâ Hamel eyleyip şikâyet Etmişdi celâdetin hikâyet Delv ağlayıp oldu hâli derhem Bir reşha deyip be-çâh-ı Zemzem Bir feyz ile şâd olup öğündü Dûlâb-ı Muhammedîye döndü Pervîn ile Cedy olınca tezyîn Sıbteynine tuhfe kıldı ta’yîn Şehperr-i sürûş ol şeb-i râz Hep Sünbüle’den ederdi pervâz Çün sâat-ı çarha lâzım Akrep Vaktâ o da kıldı arz-ı matlap Buldu şeref-i kabûle imkân Fevt olmadı bir dakîka ihsân Kavsine bakınca Zâl-i dehrin Pek za’fını gördü hâl-i dehrin Ol şâhsüvâr-ı “kâbe kavseyn” Kıldı seferin verâ-yı kevneyn “Cibrîl-i emîn”e oldu hem-pâ Tâ arş-ı Hudâ’yı kıldı me’vâ Levh ü kalem ü hezâr esrâr Hem oldı kerrûbiyân be-dîdâr Şevkından o rütbe oldı medhûş Arş eyledi sâhibin ferâmûş Arşı bırakıp misâl-i sâye Zü’l-arş dedi o arş-pâye Ol seyrde mâverâ göründü Tâ “Sidre-i müntehâ” göründü Açıldı der-i harîm-i vuslat Kurbet girü kaldı geldi vahdet Cibrîl’de acz olup hüveydâ Elfâzı bırakdı anda ma’nâ Evvel ne idi ne oldu bilmem Lebrîz idi ol ne doldu bilmem Ey rahmeti râygân Rahmân Lûtfunla bu benden eyle şâdân Hâhiş-ger-i devlet-i müebbed Ya’nî ki fakîr Gâlib Es’ad Mücrimdir eğerçi ümmetindir
Ümmîdi senin şefâ’atindir
Olmazsa şefâ’atinden ihsân Çok zâhidin ola hâli hırmân Çün ehl-i kebâirim siyeh-kâr Her maksadıma beşâretim var