İttifak Etti Bu Manada

A-Z Dizin search Giriş Yap Kayıt Ol Ana Sayfa visibility İttifâk etdi bu ma’nâda ümem Ezheru’l-levn idi fahr-ı âlem Yüzünün hâlis idi ağı katı Ruhleri sâf idi sâfi sıfatı Reng-i rûyî gül ile yek-dil idi Gül gibi kırmızıya mâil idi Kaplamışdı yüzünü nûr-i sürûr Sûre-i Nûr idi ya matla’-ı nûr Mushaf-ı hüsn idi ol vech-i cemîl Hatt-ı ruhsâresi nass-ı tenzîl Gün yüzünden utanup âb-ı hayât Meskenin etdi verâ-yı zulumât Vech-i berrâkının ashâb-ı safâ Humreti gâlib idi der hattâ Gökde olmuşdu o rûy-ı rengîn Şem’-i cem’-i harem-i ‘ılliyyîn Ana virmişdi kemâl-i zînet Kâtib-i çihre-güsâ-yı fıtrat ‘Arak-âlûd olıcak ol sultân Gül-i pür-jâleye benzerdi hemân Hem demiş fırka-i eşrâf el-hak Ârız-ı pâki ‘arak-nâk olıcak Dâne-i dürr gibi rûyinde teri Hoş-nümâ eyler idi ol güheri Şem’-i ruhsârı dönerdi mâha İki kandîl idi ‘arşullâha ‘Itr-ı hûb ile pür olurdu meşâm Bûy-ı müşg idi veyâ ‘anber-i hâm Terlese ol gül-i gülzâr-ı sürûr Cûş ederdi sanasın kulzüm-i nûr Nitekim şu’le-i şem’-i hâver Berk ururdu ruh-ı pâkinde o ter Olup envâr-ı ruhi iki alev Der ü dîvâra salardı pertev Berg-i gül gibi o rûy-ı nîgû Terlediğince olurdu hoş-bû Gördü kevser ‘arak-ı gül-bûyin Nice akıtmasun ağzı suyin Dahi sîmâ-yı serîfinde anın Bilinirdi garazı ol cânın Nûr idi âyîne-i vech-i Nebî Zâhir olurdu rızâsı gadabı Kendi nefsi için ol pâk-neseb Etmedi kimseye ömründe gadab Olmadı hergiz o la’l-i nâyâb Hîç kimseyle cihânda şeker-âb Ol görür gözleri masnû’âtın Muktezâsıydı tecelliyyâtın Anı göz nûru gibi seyr-i cemâl Bî-misâl itmiş idi bi’l-icmâl Çeşm-i hak-bîni ki pek ahsen idi İki şehbâz-ı şikâr-efken idi Görünürdü gözü dâim mekhûl Hadd-i zâtında siyeh-çeşm idi ol ‘Âlemin olmus idi mümtâzı Şîve-i gamze-i lâzım-nâzı Gûşe-i çeşm ile itdikçe nigâh Gaşy olurlardı sürûş-i dergâh Hîn-i rü’yetde açardı nazarı Nükte-i sırr-ı “ke lemhi’l-basar”ı Huten âhûların ol çesm-i gazâl Gark-ı hûn itmiş idi nâfe-misâl Gözünün ağı beyaz idi katı Kâbil-i vasf değildi sıfatı Hem siyâhî idi gâyetde şedîd Bir idi ana karîb ile ba’îd Vâsi’ u hûb u latîf idi gözü Nûr-i mahz idi sa’âdetli yüzü Kuvve-i bâsıra-i Mustafavî Gice gündüz gibi görürdü kavî Ol iki dîde-i bî-sürme siyâh Dâim olmuşdu nazar-gâh-ı İlâh Hem rivâyetdir o tâvûs-ı cinân Olsa bir cânibe gâhî nigerân Müteveccih olup a’zâsı ile Cism-i pâkiyle dönerlerdi bile Serine tâbi’ ederdi cesedi Bunu terk itmemiş idi ebedî Dönüp etrâfına kıldıkça nazar Secde eylerdi cemâdât u şecer Nereye dönse o kadd-i çâlâk Hâsılı bile dönerdi eflâk Ümmete böyle ‘amel sünnet imiş Bû-Hureyre’yle Enes böyle dimiş Dönicek böyle döner ehl-i hüner Sünnet-i Ahmed’i icrâ eyler Hep bu ma’nâyı bilir ehl-i kabûl Hikmet-âmiz idi evzâ’-ı Resûl Başını döndürü gitmek ekser Vâkı’a âdemi bî-hürmet ider Hem cesîm idi Resûl-i Ekrem Yaraşır rûh-ı mücessem der isem Cism-i zîbasına vermişdi revâc Hil’at-i tâc u kabâ-yı mi’râc Enbiyâ hayline sultân idi ol A’zamü’l-kadr idi zî-şân idi ol Ekmelü’l-hulk idi ol hûb-hıśâl Zü’l-Celâl itmiş idi feyz-i cemâl Olalı taht-ı nübüvvetde mukîm Cilve-gâhıydı anın ‘arş-ı ‘azîm Sâhib-i hüsn ü bahâ idi Resûl Hâsılı ‘ayn-ı vefâ idi Resûl Gelmemişdir bilir esyâ anı Yaradılmışda anın akrânı Yaraşırdı nitekim hûr-ı cinân Serv-kaddine yeşiller her ân Ekser ak idi libâsı o gülün Yüzü akıydı gürûh-ı rusulün Dürr-i yektâ idi ol deryâ dil N’ola ki olsa beyaza mâil Geh zuhûr eyler idi ol gül-i âl Âl hil’ât ile hurşîd misâl Bunu tahkik bil ol reşk-i sürüş Oldu havrâ gibi hem sündüs-pûş Ya’nî kim ince latîf atlaslar
Giydiler devlet ile Peygamber İbn-i Âzîb dedi bu re’y-i münîr Nehy olunmazdan idi lebs-i harîr Bürünürdü dahi ol mehpâre Za’ferân ile boyanmış hâre Gâhi ol tâc-ı ser-i Âl-i Abâ Yünden eylerdi kabâsın farzâ Bu kadar kadr ile ol zât-ı şerîf Mescidi öyle iderdi teşrîf Ol siyeh câmede ol fahr-i cihân Âb-ı hayvân idi zulmetde nihân Kara şâle giricek âyîne-veş Buluta girdi sanırlardı güneş Geçüp ol kaşları yay mihrâba Lutf ile derler idi ashâba Ben kulum kulların esvâbı budur Hem ‘ubûdiyyetin âdâbı budur Bu tefâsîl-i müberhen merkûm Sâbit itmiş dürür İhyâ-i ‘Ulûm Mest-i ‘aşk olmağın ol çeşm-i humâr Humrete mâil idi bir mikdâr Sîne-çâk idi Resûl’un her ân Ol iki kanlı gözünün furkân ‘Ayn-ı a’lâsını gâh-ı bî-gâh Gayre bakdırmaz idi ‘aynullâh Sâkinân-ı harem-i gerdûnu İtdi hûnîn gözünün meftûnu Kurretü’l-‘ayn-ı Halîl idi o hûb Ana mîrâs idi san cezb-i kulûb Dîdesinde ne idi dirsen o âl Dahi çeşminde idi câm-ı visâl Devlet olmuşdu o gözler dîne ‘Ayn-ı ikbâl idi hûrü’l-‘îne Haste-i ‘aşkı idi ser-tâ-ser Kahramânî gözünün Rüstemler
Baksa ol ‘ilm-i ledün sultânı Rûhun ağzına gelirdi cânı Dil-şikâr olsa n’ola çesm-i Resûl “Küĥl-i mâ zâg” ile mekhûl idi ol Görmemişdi rasad-engîz-i kader Gözleri gibi Hudâ’yı gözler
Muttasıl ol iki çeşm-i şeh-bâz Sâha-i ‘arşa iderdi pervâz Mâsivallâha nazar kılmadı hem Hîç ‘aynında değildi ‘âlem ‘Akabât içre o seyf-i sârîm Ya’ni ferzend-i Mu’aykab didi kim Tîr-i müjgânı siyâh idi anın Târ-ı gîsûsu gibi hûrânın Kara kirpik değil ey ehl-i usûl Sürme-i Leyle-i Mi’râc idi ol Fülk-i cân u dil-i ‘ussâka meger Nâvek-endâz idi ol kirpikler
Eylemişdi anın el-hak Sâni’ Tîğ-ı müjgânını nass-ı katî’ İbni ‘Imrân’ı o mest-i Samed’i Hâsılı kirpiğine asmaz idi Dedi evsâfın eden mûy-be-mû Çeşm-i âhûsun uzun kirpiklû Meyl-i kuhl itmese de bî-teklîf Ekhelü’l-ayn idi ol zât-ı şerîf Kuhl-i kudretle mükahhal idi ol Her husûs ile mükemmel idi ol Dahi Mâlik’le Ebû Hâle dedi Mâh-ı nev gibi açık kaşlı idi Tâb-ı dîdâr-ı Hudâ ile Resûl Bir hilâl idüğüne dâl idi ol Mülket-i hüsnü o tîğ-ı ebrû Sell-i seyf eyleyüp açmışdı kamû Ham-ı ebrûsuna olmazdı misâl Kanadın bükse hümâ-yı ikbâl Kaşının kûşe-i pîç ü tâbı Câmi’-i hüsnün idi mihrâbı Tâk-ı ebrûsu ile ol meleğin Tâkat-i tâk idi çarh-ı feleğin İki ebrûlarının arası hem Sîm-i hâlis gibi idi her-dem Sâf u berrâk u ziyâ-güster idi Yani hâlis gümüşe benzer idi Kaşları arasın etmişdi Hudâ Evc-i eflâk-i şerî’atde sühâ Böyle nakl etdi Hakîm ibni Hizâm Ham-i ebrû-yı Resûl-i ‘allâm Mâh-ı nev gibi tavîl ü bârîk Gösterişdeydi hilâl ile şerîk Çekse pergâr-ı ezel ana misâl Kaşı pergârına benzerdi hilâl Sûre-i Feth idi ol cebhe-i mâh Medd-i ebrûsu idi Bismillâh Ol güzel kaşları mihrâbı anın Kıblegâhıydı bütün dünyânın Kaydına sayd-ı kulûbun ya meger İki kullâb idi ol ebrûlar “Kâbe kavseyn”i tezekkürde ‘ayân Garaz ol kaşı kemân idi hemân Gurrenin bükdü belin bî-teklîf Gökde ol hançer-i ebrû-yı şerîf Tâkatin itmiş idi ‘arşın tâk Ham-ı ebrû-yı Resûl-i âfâk Gurreye benzer idi her ciheti Ya’ni bârîk ü tavîl idi katı Kaşların vasf idemez ehl-i makâl Sarf iderse ne kadar ince hayâl Nice dikkatler olunsa her ân Mû-şikâfân idemezlerdi beyân Tîğ-ı tevhîd idi ebrû-yı Resûl Görünürdü iki seyf-i meslûl Hâsılı ince vü tûlâni idi Bi’l-muhakkak hatt-ı reyhâni idi Meh-cebîniyle o bînî-i şerîf Hûb u hemvâr idi mevzûn u latîf Hâcibeynine karîb olduğu yir Bir sehil yüksek idi dir Câbir Görünürdü o Nebiyy-i Arabî Karşıdan mürtefi’u’l-enf gibi Anı itmişdi Hudâ-yı Müte’âl O mehin evc-i cemâlinde hilâl Hem o bînî kaşı mâbeyni ile Kâf u hâ şekli idi ‘aynı ile Şol kadar hûb idi ol enf-i münîf K’idemez ehl-i ma’ârif ta’rîf Sanki vaz’ itmiş idi baht-ı bülend Meh-çe-i ‘aşka gümüş bâzû-bend Tîğ idi ‘arşa asılmıs ya meger Vech-i pâkindeki enf-i hoş-ter Sidreden ayrılıcak Rûh-ı Emîn Gül gibi kokusun alırdı hemîn Gûyiyâ enf-i Habîb-i Rahmân Gonca-i verd-i sefîd idi hemân Dâimâ eylerdi o devletlü meşâm Kurb-ı Hakk râyihasın istişmâm Mûnis-i hücre-i hâss-ı nebevî Enes ol Ka’be-i dîn râh-revi Nazm idüp cevher-i dendânın anın Didi ol pâdişeh-i yektânın Dişleri sâf idi hem seyrek idi Rişte-i dâne-i dürrden pek idi Açsa cevherlerin ol bahr-i şeref Kef çekerdi dürr-i galtân-ı sadef Sırr-ı sun’ idi ol esnân-ı nazîf Bir nümûneydi ana nazm-ı şerîf Olalı çarh-ı zümürrüd peydâ Enbiyâ içre o dürr-i yektâ Lü’lü-i ter gibi bir dâne idi Ya’ni evzâ’ı mülûkâne idi Ana olmazdı muhassal hem-ser Kân-ı imkânda olan gevherler
Gûyiyâ ol dür-i dendân-ı nefîs İki mısra’ idi mevzûn u selîs Şöyle matbû’ idi ol silk-i dürer K’ana meyyâl idi bi’t-tab’ beşer La’line virmiş idi hüsn ü cemâl Dişleri iki dizi inci misâl Şîr-i Hakk dedi o mescûd-ı melek Feyz-i hikmetle tekellüm idicek Anın ön dişleri etdikçe zuhûr Zâhir olurdu hemen şu’le-i nûr Şöyle ifrât ile berk eyler idi Meclisi matla’-ı şark eyler idi Hîn-i güftârda olurdu ‘ayân Kadr u kıymet-şiken-i cevheriyân Hırz-ı hüsn içre o esnân-ı güzîn Sîn-i Yâsîn idi gûyâ ki hemîn Ya’ni olmuşdu o dürr-i meknûn ‘Âleme bâ’is-i tevrîh-i ‘uyûn Silk-i cevher gibi ol ‘ıkd-ı le’âl Şu’le-dâr idi dimiş ehl-i makâl Nutka gelse o suhandân-ı selîm Reşk ederdi kelimâtına Kelîm La’l-i cân-bahşı olunca gûyâ İmrenirdi lebine âb-ı bekâ Meger olmuşdu o la’l-i mümtâz Hokka’-i lü’lü ü sandûka-i râz Ümm-i Ma’bed getirüp tahkîka Didi hem ‘Âişe-i Sıddîka Gülse ol iki cihânın güneşi Ya’ni ol encüm-i evc-i Kureşî Handeden devlet ile olsa ‘ıyân Deheninden o mübârek dendân Yıldırım gibi dırahş eyler idi Şu’le vu şa’şa’a bahş eyler idi Görünürdü hem o dendân-ı serîf Dolular dâneleri gibi latîf Nûr ile dopdolu idi o dehen Şu’lesiydi dolu gibi görünen Meger olmuşdu o esnân-ı besîm Sadef-i ma’rifete dürr-i yetîm Şeb-i mi’râcda yümn-i dîdâr Nahl-ı ümmîdin idüp ber-hor-dâr Anı her vech ile şâd itmiş idi Kayd-ı teklîf aradan gitmiş idi Nola bî-kayd u tekellüf her ân Gonca-veş gülse o verd-i handân Handesi idi o tebessüm o gülün Yani sultân-ı gurûh-ı rusulün İbn-i Abbâs dir ol hâss-ı Hudâ Gülmeye eyler idi istihyâ Gülse ol hüsrev-i seyyâre-sipâh Şevkden titrer idi ‘arşullâh Katı şerminden o dînin senedi Kahkaha eylemedi dirler idi Şöyle mahcûb idi ol sidre-cenâb Kim melek bakmağa eylerdi hicâb Bir gün ol tûtî-i gülzâr-ı visâl Kahkaha atmadılar kebg-misâl Bû-Hureyre sıfat-ı âherde Dir bu ma’nâyı dahi bir yerde Fahr-i ‘âlem gülicek dişlerinin Dürci mekşûf olıcak cevherinin Nûr-ı rahşânı çü mihr ü meh-i nev Kevne salardı serâpâ pertev Lem’a eylerdi o nûr-ı bâhir Şu’leler yer yer olurdu zâhir Şöyle seffâf idi ol cevher-i sâf İncilâsıyla dolardı etrâf Gülse i’zâz ile ol şekl-i melek Nüh-felek dir idi “el-“izzetü lek” Olmasa dişleri mısbâh-ı zulem Zulumât içre kalırdı ‘âlem Buldu anınla şeref dîn ü düvel San reh-i şer’a dikildi meş’al Gül-i handâna dönüp açsa dehân Feyz-i nûr eyler idi ol dendân Zâhir olurdu ziyâ-yı envâr ‘Aksi dîvâra düşerdi her bâr