Acep Ne Gırre Olupsun

Aceb ne gırre olupsun cihâna Ümmî Kemâl Sakın ki değme kemâlin olur sonunda zevâl Serâba susama yil koma nârı nûr sanma Turâb ola sonu yâd eyle yanlış itme hayâl Bu bî-vefâ vü fenâ dünyeden vefâ ummak Zihî hamâkat u gaflet zihî hayâl-i muhâl Ne geldiğine sevin ü ne gitdiğine yirin Bu hîç nesne içün hatırında tutma melâl Tenâ’umu ko ki nefse yiter kuru kursa Harîr ü kemhâ niçündür kifâyet eylese şâl Sen ey harâmî harâmı ne yirmeyüp yirsin
Ki ulular yimedi buldularsa dahi helâl Çıkar fahr donunu key fakr donun geygil Gelüp ölüm döşeğinde çıkarmadan gassâl Şu Şâh-ı Bâkî’ye kul ol kim olmaya ma’zûl Şu mâh-ı bedri gözet ki yok ana naks u zevâl Kanâ’ati sana dâim san’at idinegör Diler isen ki bulasın bekâ hazîne-i mâl Cihâd-ı ekbere kasdın var ise ey dervîş Hemîşe nefsin ile kılıgör gazâ vü kıtâl ‘Aceb ‘adûların içün ne çok dürüşürsün Çü sana dost değildir bu mâl u ehl-i ‘ayâl Özün sinekden alu yazuğun cebelden ulu Yiter götür kaderinden ağır yükü ey hamâl Çü kendü nefsin itinden zebûn u ‘âcizsin Ṭap eyle da’vâyı Afrâsiyâb u Rüstem-i Zâl Dükeli fi’lini her kavline muvâfık kıl Nifâk olur eğer olmazsa kâl ile hoş-hâl Eger bilün vâr ise imdi kıyl u kâli unut Niçe niçe bu kuru kıyl u kâl u bahs u cidâl Niçe niçe bu gurûr u sürûr u fısk u fücûr Ya niçe ‘afv ola sehv ü hatâ vü cürm ü vebâl Niçe niçe hased ü hırs u kedd ü buhl u tama’ Ya niçe bir garaz u kibr ü cevr ü zulm ü dalâl Niçe niçe bu nifâk u riyâ vü sum’a vü zerk Ya niçe setr olısar gadr u mekr ü fitne vü âl Elin bir eyü ‘amel kılmadın Hakk’a lâyık Dilin satar anı bâzâr içinde çün dellâl Sen ey gönül diler isen ki bulasın bir hâl Bu nakş-ı sûrete kalma vü gözleme kıyl kâl Ne yol varabilesin
çün muhabbet-i dünyâ Ayağ u boynuna olmuş selâsil-i ağlâl Ḳısaldığınca bu ‘ömrün uzandı tûl-i emel Karardı gönlüñ ü bütün ağardı saç u sakal Basıldı nefsine cânın tenini semirtdin Tükendi kalmadı hayrın çoğaldı sû-i hısâl Çü rızk u ‘ömr ü nefes tükene dahi artmaz Ḳaçan ki irişe virmez ecel kişiye mecâl Niçe cevâb idisersin hisâbın it irden Sininde her nefesinden kılarlar ise suâl Ger âhir uçmağa uçmağa varışa hevesin
Salât u savmı dün ü gün idinegör per ü bâl Bize bu havf u hatarlar yirinde ne gülmek Çü bilmeziz ki son ucu neye irer ahvâl Ola bu dünyede balsız belâ vü arı delim Velâkin olmaya hîç arısız belâsız bal Çamurlu göller içinde bulunmaz ey bahrî Cevâhir ister isen gel ulu denizlere dal Yüzüm şol ‘âşık u sâdıkların ayağı tozu Ki yoldan
ıramaz anları hubb-ı hüsn ü cemâl Bu nakşı sevme o nakkâşı bulmak ister isen Gözetme ağ u kara gök saru yeşil kızıl al Egerçi Sâni’i sun’ ile bildi bilenler
Velâkin sâliki eğler ta’aşşuk u leb ü hâl Şuna ki lutf-ı cemâlî tûş oldu kıldı ‘azîz Zelîl kıldı kime kim yetişdi kahr-ı celâl Niçelerin kılar ol lutfu dâl boyun elif Niçelerin kılar ol kahrı elif boyun dâl Geçirmedin dahi bir sâ’atini tâ’at ile Ki geçdi bunca şeb ü rûz u hafta vü meh ü sâl Meğer gurâb u kilâb ola tâlib-i murdâr Ne hâcet ehl-i temîz âdemîye cîfe vü yâl Gice seher kıluban hayr ile seherde mürîd Murâdı yüzüne bakmak zihî mübârek-fâl Velî bayağı velî kaht-ı i’tikâd oldu Sen i’itikâd ile gel dime oldu kaht-ı ricâl Tohum biter mi katı taş u şûr yirlerde Yâhud sınuk kap içinde durur mu âb-ı zülâl İki cihân hevesinden kesilgil Ümmî Kemâl Diler isen ki bulasın o yire kurb u visâl Bu ḳamu ‘âşık u ma’şûk ‘aşkına müştâk Zihî letâfet-i hüsn-i cemâle Celle Celâl Mefâ’ilün fe’ilâtün mafâ’ilün fe’ilât Her işde fâ’il-i muhtâr Hakk’dır ol Fa”âl