Mûnisim kabrim içre derdin ola ba’de’l-ecel Kâmilân buyurdular el-kabru sandûku’l-‘amel Zülfü zencîriyle bu Mecnûn’unun fikri dırâz Gerçi ‘âkil der bırak sevdâ-durur tûlü’l-emel Hâr-ı hecrin dağ-ı dilde gerçi hayli besledin Gözle gam çekme safâsın hârdır verde mahal Her ne denlü atsalar seng-i cefâyı gam yimem ‘Aşkın urduğu binâ bünyâdına gelmez halel Bâd-ı tavk-ı kûy-i dilber ‘ıyş-ı nâmdır Şeyhî’ye Gerçi zikrü’l-‘ıyş nefsü’l-‘ıyşdır dirler mesel
