Şol sözü nakl idelim âsân ola Sâmi’îne va’z ile bürhân ola Çün bisât-ı kubra irdim dir habîb Bana çok lutf itdi her gûne ‘acîb Didi yâ Ahmed tevekkülden ulu Yok-durur bir şey katımda sevgili Kankı kul kim kısmete vire rızâ Eylerim anı katımda murtazâ Hazretinden ben dahi itdim suâl Şerm ile didim ki ey dânâ-yı hâl Bir işe tuş et beni anı kılam Anın ile Hazret’e kurbet bulam Didi yâ Ahmed ki dilersen merâm Bana yakın olasın bâ-ihtirâm Giceni gündüz ü gündüzün gice Eyle ben didim ki yâ Rabb bu nice Didi uyku yerine eyle namâz Gündüzün aç ol bana eyle niyâz Didi yâ Ahmed dilersen ‘izzetim Hem bulam dersen müdâm-ı re’fetim Buğz edüp dünyâya vü ehline hem Olma anlarla muhabbetde be-hem Âhiret sev ehline olgıl yakîn Kim seni kıldım imâme’l-müttakîn Ben didim bildir bana yâ ze’n-ni’am Kim-dürür erbâb-ı dünyâ müntekam Didi dünyâ ehli oldur çok güle Hem dahi ehli vü mâlı çok ola Çok uyuya çok gadablı ola ol Çok yiye çok söyleye ola fuzûl Az ola anın rızâsı nesneye Ma’rifetsiz ola Hakk’ı bilmeye Kemlik etse bir kese ‘özr itmeye ‘Özr ideni dahi ma’zûr itmeye Tâ’at-i Hakk’da katı keslân ola Ma’sıyetde çâbük ü şec’ân ola Vüs’ati hâlinde hem şükr itmeye Ger belâ gelse ana sabr itmeye Korkmaya Hakk’dan katı ferhân ola Hamr-i dünyâ ile ol sekrân ola İşlemedikleri işte nefsini Övmeği seve be-gâyet ol denî Kendilerde var iken türlü ‘uyûb Halkı dâim zem iderler der-guyûb Fikri uzak ola vü ‘ömrü kesîr Nefsi yeğ ola anın ‘aklı esîr Bu-durur evsâfı dünyâ ehlinin Olmaya bunlar hısâli mü’minin Pes didim ol demde ey Rabb-i Ganî Kim-dururdu bana uhrâ ehlini Kim sevem anları anlarla olam Her işim dünyâda anlarla kılam Didi yâ Ahmed onat dinle beni Bildirem tâ sana ‘ukbâ ehlini Âhiret ehli yüzü yumşak olur Kibri bilmez gönlü hem alçak olur Anlara hûydur müdâm hilm u hayâ Anlar ihlâs ehlidir bilmez riyâ Halk ile az ihtilât ider olar Nef’i çoklar kimse hiç görmez zarar Kimseye mekr eylemez memkûrlar Her işinde şâkir-i meşkûrlar Halk olardan râhat ü me’mûndur Zahmet-i halkdan olar mahzûndur Söylemezler hiç olar bî-hûde söz Hem dahi açmaz olar her yüze göz Va’dine hulf eylemez vâfîler Kîne tutmaz kimseye sâfîler Göz uyur gönlü uyanıkdır olar ‘Aşkım ile bağrı yanıkdır olar Elleri dergâhıma merfû’dur Hazretimden sözleri mesmû’dur Benzi bozuk sözleri mevzûnlar Hâini sevmez kamu me’mûnlar Tâ’atimde nefsleri nekbândır Her kişiye işleri ihsândır Dışı vîrân kalbleri ma’mûrdur Perdesinde her biri mestûrdur Karnı aç ü gönlü tokdur anların Mâlı az ü zikri çokdur anların Mâsivâya eylemezler arz-ı hâl İtseler ger benden eylerler suâl Hoş severim ger münâcât itseler
Bitirirven arz-ı hâcât itseler
Rûhları tenden edince iftirâk Gözlemezler dünyede tâk u revâk Göçmeli olsa olar ger dünyeden Kimse almaz rûhunu illâ ki ben Bilmez anın hâlini hem Azrâil Nice olmuşdur ararlar ay u yıl Göklerin kapusu feth olur hemân Anı istikbâl eder kerrûbiyân Elden ele rûhunu iclâl ile Hazretime ulaşır ikrâm ile Bu kelâmı kim sana bast eyledim Hep şerâyi’ sözleridir söyledim Sanma ancak bu ola anda kelâm Dahi söz çok lîk fehm etmez ‘avâm Kim hakâyık ‘ilmin anda bi’t-tamâm Bildiriüpdür anda ol Rabbü’l-enâm Ol gice keşf oldu anda dört ‘ulûm Bunda şerh oldu ‘alâ kadri’l-fuhûm İşbu üslûb üzre doksan bin kelâm Ol gice vahy itdi Hayyü lâ-yenâm Ol gice esrâra mahrem eyledi Ol gice ‘ilm-i ledünden toyladı İmdi mi’râc emri hep oldu tamâm Didi ol dem bana ol Rabbü’l-enâm Yâ habîbim çün işitdin sözümü Bana da’vet eyle var kullarımı Herkese fehmince di esrârımı Ümmetine di olan ahbârımı Pes nihâyet buldu esrâr-ı niyâz Bana farz oldu o dem beş vakt namâz Dedi yâ Ahmed senin mi’râcının Bu gicede hem dahi minhâcının Beş namâz içinde kodum sırrımı Ümmetine armağan ilet bunu Hoş edeble kim kılarsa beş namâz Bana ol mi’râc edüp eyler niyâz Mü’mine mi’râc-ı rûhânî budur ‘Ârife minhâc-ı cismânî budur Bana bununla bulur kurbet bulan Bunu terk eden-dürür yoldan kalan Zâhir u bâtın ‘ibâdâtın tamâm Bundadır esrârı kılsın hâss u ‘âmm Var habîbim yeryüzüne bas kadem Tal’atinle hoş safâ bulsun harem Çünkü destûr oldu pes kıldım rucû’ Okudum anda senâ itdim huzû’ Geldiğim yoldan revân oldum yine Kondum ol dem pes harem eyvânına Gerçi tayy olmuş idi hîn ü mekân İki sâ’at oldu bu seyri hemân Gör ‘aceb şâh-bâz-ı kudsîdir o şân Zîri perinde olur kevn ü mekân Çün seher vardı Harem’de ol Resûl Gördü oturmuş Ebû Cehl-i cehûl Didi server ana ol mi’râcını Ol gicede olan ol minhâcını Bi’t-tamâm ol seyri takrîr eyledi Kuds’e vardığını tahrîr eyledi İşidüp anı Ebû Cehl-i ‘anûd Sînesi zengâr u kalbi oldu dûd Başına cem’ itdi ol dem kavmini Didi kim ne söyledi dinlen bunu Gökleri seyr eyledim dir bu gice Cenneti vü nârını ucdan uca Kuds’e vardım göklere ağdım dir İki demde hem gine geldim dir İşidüp Sıddîk-ı Ekber ol zamân Didi gerçekdir bu söz yok gümân Didiler dursun hele seyr-i semâ Kuds’i vasf etsin bize ez-ibtidâ Biliriz bu Kuds’e varmamış-durur Ol diyârı dahi görmemiş-durur Görelim versin bize andan nişân Kim nişân ile olur da’vâ ‘ayân Kuds’ü keşf itdi o dem Rabbu’l-enâm Yerli yerince haber verdi İmâm Didiler gerçek budur Kuds’den haber Didi Ravha’da konupdu kârbân Erte gün doğdukda olurlar ‘ayân Erte geldi o zamân ‘îr-ı Kureyş Gördü anı şâhid-i tedbîr Kureyş Zîrâ tekzîb idi anlarda murâd Bu denildi kim ideler inkıyâd Sıdkını gördükte ol kavm-i esîr Didiler “câe bi sihrin müstemir” Mü’minin îmânına irdi mezâd İrdi küfr esvâkına hasr u kesâd
Bu eser Faslün Fi Esrariz Zahiri Leyletil Mirac ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
