Ger ‘inâyet ide ol Rabbü’l-enâm Mu’cizâtından diyem mu’ciz kelâm Söz benân ile diyem şakku’l-kamer Hastalar sağ ola mevtâ dirile Göre a’mâlar u gamlılar güle Nutk ide sıdkına ahcâr u şecer Ver açma hem şehâdetden haber Mu’cizâtına anın yokdur ‘idâd Söz öküş ger dine tâ yevme’t-tenâd Diyelim tâ kim denizden katresin
Bilesin tâ kim zükâdan zerresin ‘Âşık isen tâ ki arta iştiyâk Diyesin hem dembedem eyne’t-telâk Hazret-i Kur’ân’dır evvel mu’cize Dinle benden kim diyem anı size Lafz ü ma’nâda nihâyetdir nizâm Kadrini bildiler erbâb-ı kelâm Nâzil oldu çünkü “ardu eble’î” İmrü’l-Kays didi yâ ard eble’î Seb’asın kendi eliyle indirüp Terk-i evtân irdi gayretden durup Çünkü ta’na bulmadılar pes mecâl Ser-fürû’ itdi kamusu lâ-mahâl İns ü cinden evvelîn ü âhirîn Cem’ ola ger ‘âlimîn ü câhilîn Mislini ityâna kâdir olmaya Buna hasm olan cihânda gülmeye Buldu Kur’ân’dan şifâ nice marâz Hasta oldu lîk ehl-i i’tirâz Hükmüne baş eğmeyen bî-ser olur Bunu ta’zîm etmeyen ebter olur Anlayup yolunda baş koyan gedâ Oldular iki cihânda muktedâ Bilmeyen Kur’ân’ı oldular muhân Bu ‘ayândır leyse muhtâcü’l-beyân Tâ kıyâmet bâkîdir bu mu’cize Lutf-ı Hakk’dır kim verilmişdir bize Rabbenâ yâ Rabbenâ yâ Rabbenâ Bizi Kur’ân’dan ayırma ihdinâ
Bu eser Faslün Fi Mucizatil Bahire ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
