Dinle benden bunu ey ehl-i riyâz Bu sözü nakl itdi Reyhânü’l-‘ıyâz Ol gice kim doğdu ol sultân-ı dîn Ol kerâmet ma’deni ol hân-ı dîn Ehl-i şirke ‘ıyd idi hem ol gice Tut kulak benden yana diyem nice ‘Âdet idi anlara ol kavm-i âk Varalar büthâneye bi’l-ittifâk Bütlere secde vü kurbân ideler
Her biri ta’zîm ü ihsân ideler
Pes bu ‘âdet üzre ol cemm-i gafîr Vardılar büthâneye bi’se’l-‘aşîr Gördüler esnâmı olmuş ser-nigûn Yüzleri üzre düşüp olmuş zebûn Pes bunu gördükde efgân itdiler
Gayret ile yüreği kân itdiler
Yüğrüşüp kaldırdılar ol bütleri Hâli üzre çün kodular anları Yüzleri üzre yıkıldılar yine Def’an kaldırup kodular yerine Tutmayup yerinde esnâm-ı şirâr Yüzleri üzre yıkıldılar se bâr Çün bu hâli gördü küffâr-ı Kureyş Birbirine hep didiler eyş ü eyş Didiler ol demde ey esnâmımız Hep fidâdır size cân ü mâlımız Ey ‘aceb bizden mi oldu bu kusûr Yoksa bir gâlib size itdi mi zûr Bizden olduysa kanı ‘afv ü kerem Kim bizi yakdı bu dem nâr-ı nedem Gayrıdan olduysa ger bu mekr-i şûr Kanı tanrılıkda kuvvet kanı zûr Kanı heybet kanı gayret kanı nâm ‘Âlem içre oldunuz rüsvây-ı tâm Bu sözü dirken bular ey muktedâ Geldi esnâm içre hâtifden nidâ K’ey cehâlet vâdîsinde hâimûn V’ey dalâlet mertaında sâimûn Kim bu gece doğdu ol mi’rât-ı zât Döymedi nûruna ‘Uzzâ ile Lât Şark u garba kanda kim irdi bu nûr Bütleri düşdü yüzün buldu fütûr Bu gice kim doğdu bunda tıfl-ı pâk Sînesi cümle mülûkun oldu çâk Korku düşdü cümle küffâr içine Düşdü âteş san alef-zâr içine Bu gice âteşperestin odları Söyünüp sındı fezâdan odları Sâve’nin şehrinde ol bahr-i sagîr K’anda vâr idi kelîsâlar şehîr Çün ki deryâ-yı ‘ulûm itdi zuhûr Yere gavr oldu o deryâ oldu şûr Çatladı Kisrâ’nın eyvânı bu dem Ehlinin kalbine düşdü hemm u gam Yatmadı kasrında Kayser bî-hümûm Kesr olup Kisrâ eridi misl-i mûm Bu gice şeytâna atdılar
şihâb Nicesi yandı vü buldu iltihâb Göklere çıkmakda me’yûs oldular
Düşdüler yerlerde menkûs oldular
Nice bir esnâm için ey kavm-i dâll Tanrımızdır dirsiz edüp ibtihâl Nef’ u darra kâdir olmayan cemâd Nice tanrılık ider ey bed-nihâd Terk edüp esnâmı ey ehl-i şagab Dîn-i İslâm tanrısın edin taleb Çün işitdiler ki hâtifden nidâ Safha-i câna yazıldı bu edâ Varaka bile hâzır idi kıssada Anlayup ahvâli neydi gussada Didi vallâhi bilin ey kavm-i lâf Dininiz bâtıld-urur yokdur hilâf Kon bu ahcâr-ı mehîni ba’d-ez-ân Hâlık’ı isten kim oldur müste’ân Bu sözü her biri iz’ân itdiler
Dîn içün pes terk-i evtân itdiler
Varaka ibni Nevfel anda tutdu yol Buldu bir râhib tanassur itdi ol Okudu Tevrât ü İncîl’i sezâ Oldu ol dîn içre gâyet muktedâ Sonra geldi Mekke’ye gördü Resûl Büyüyüp hem erba’îne girmiş ol Lîk izhâr itmemişdi da’veti İntizâr üzereyken idi rıhleti
Bu eser Faslün Fi İrhasati Hazreti Resulillah Fi Hikayetil Mübeyyen ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
