Gördü bir hâtun anın bir kez yüzün Vâr iken anda cemâl-i mâh-ı dîn Çün yüzünde gördü ol nûrdan ziyâ Yırtdı iffet perdesin gitti hayâ Kendüyi arz itdi Abdullâh’a ol Dedi Abdullâh ana yerinde ol Ger murâdınsa zinâ çün ey degâ Başa gitmek olur ol olmaz revâ Ger helâl vech ile olmaksa murâd Dur yerinde tîz gelem ey hoş-nihâd Tîz yüğürdü hânesine ol hümâm Âmine tapusuna virdi selâm Kim Resûl’ün olacakdır
ânesi Bu sadefdir ol anın dürdânesi Çünkü Abdullâh’ı gördü nûr ile Düşdü pes mihr-i mahabbet cânına Gâlib oldu rûhuna Nûr-ı Resûl Tâlibi cem’ oldu vü buldu vusûl Düşdü ol sâ’atde nîsân-ı kerem Ol sadef cevfine oldu muhterem Katre iken oldu pes dürr-i yetîm Dürretü’t-tâc oldu ol misl-i adîm Anasına itdi çün nûr intikâl Buldu Abdullâh cebîninden zevâl Tiz yüğürdü va’desine ol kerîm Buldu ol hatunu ol yerde mukîm Didi geldim va’deye virgil cevâb Didi hâtun ana ey merd-i savâb Sen değildin va’de itdiğim kişi Ol güzeldi kanı anın cünbüşi Vâr idi anın yüzünde bir ziyâ Ol ziyâya cân ile başım fedâ Gitmiş ol nûr şimdi senden n’eyledin Anı kankı yerde zâyi’ eyledin Didi ehlim katına vardım bu dem Didi ol devlet anınmış ben n’idem Ben o nûra ‘âşık idim ey cüvân Çünkü gitmiş var işine sen hemân Sanma kim ter-dânem olam ey selîm Kim benem ‘iffet harîminde mukîm Çok-durur böyle hikâyet bî-şümâr Söylenirse söz uzar bulmaz karâr
Bu eser Hikayei Münasibi Hal Li Abdillah İbni Abdilmuttalib ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
