Ey nübüvvet gülşenine bâğbân Cennet oldu makdeminle bu cihân Berd-i küfr ile şitâ idi fusûl Tal’atın burcu hamelden nâgehân Ser-be-ser itdi cihânı nev-bahâr Açılup verd-i ma’ârif der-cenân ‘Andelîb oldu sahâbe her biri Okudular
şir’atinden dâsitân Virmek içün hâr-ı küfre inhizâm Çekdi sûsen gibi gâzîler sinân Serdiler dîn ravzasına seccâde Eğdi boynun çün-benefşe âbidân Kimisi çiğdem gibi benzi sarı Virdiler anlar riyâzatdan nişân Kimi sünbül-veş perîşân oldular
Terk-i evtân eylediler mü’minân Kimi nergis gibi dünyâdan gözün Yumdular oldular anlar zâhidân Revh u reyhân ile doldu bu zemîn Sancağın çekdi emîr-i ‘âşıkân Leşker-i İslâm yürüdü fevc fevc Aldılar
Şâm u Irâk’ı sünniyân Rabbenâ yâ Rabbenâ yâ Rabbenâ Şemsî’yi anlarla haşr et der-cinân Sebeb-i Te’lîf-i în Kitâb Hatemehullâhu bi’l-Hayri ve’s-Savâb Dâimâ dilden geçerdi bu hayâl Kim koyam bu yolda ben de bir misâl Ya’nî söyleyem o Şâh’ın mevlidin İşide evsâfını erbâb-ı dîn Tâ ki hayr ile cihânda yâd olam Yılda bir kez yâd ile âbâd olam Yenile dükkân-ı ‘attâr açıla Bûy-ı ma’nâdan cihâna saçıla Söylene evsâf-ı gülzâr-ı Habîb Ola na’tinde bu bende ‘andelîb Şevk ile ‘âşıkları hayrân ola Sâgar-ı elfâz ile sekrân ola Gerçi denilmiş kitâblar bî-‘idâd Lîk her birinde var bin türlü dâd Lâyık olmuşlar du’âya her biri Şâyed olam ben de anlardan biri Bu ‘azîmetle kalem aldım ele Geldi birkaç beyti ol demde dile Lîk oldu kalbime ilhâm-ı gayb Dedi bana ey derûnu cümle ‘ayb Kim ola sen anı vassâf olasın
Ol Şeh’in na’tinde ‘arrâf olasın
Sana kim verdi icâzet gülşene Kim el uzatırsan anın verdine Kuvvet-i nazm ile ger olsan fuzûl Hâlet olmaz işiden olur melûl Ger dilersen hâsıl ola bu merâm Kıl teveccüh Hazret’ine bi’s-selâm Ger icâzet verile destûr ola Sözlerin hâlet verüp pür-nûr ola Olmaz ise ger icâzet sâkit ol Rûzgârın gözle ebsem sâmit ol Çünkü ilhâm oldu bana bu makâl Düşdü destimden kalem dil oldu lâl Diledim pes aslıyla tutam işi Ceybime çekdim başı dökdüm yaşı Ravza-i Sultân’a yüz tutdum tamâm Çok okudum es-salâtü ve’s-selâm Hâlimi i’lâm edüp dergâha ben Yokluğum arz eyledim ol Şâh’a ben Düşdüm istiğrâka buldum lezzeti Gitdi benden hiss-i kevnî hâleti İşbu hâl içre görürüm nâgehân Kendimi bir tâk önünde ol zamân Oturur ol suffe içre Mustafâ Nûr-ı vechi ‘âleme vermiş safâ Şem’-i cem olmuş yine ashâbına Cân fedâ olsun ana ahbâbına Sâha-i lutfuna çün buldum mecâl Şerm ile itdim Cenâb’a arz-ı hâl Muntazır oldum bu dem eltâfına Pes işâret eyledi etrâfına Nerdübândan indi bir kimse hemân Sundu bir tıflı elime ol zamân Didi Hazret sana verdi bunu al Oku bu tıflın elinden kutlu fâl Tıfl-ı ma’nâdır sana oldu nasîb Kokula bu goncadan bûy-i Habîb Bağrıma basdım o tıflı şâd olup Kendime geldim o dem âbâd olup Hamdülillâh kim bana feth oldu bâb Tâir-i kuds oldum olmuşken zübâb Zâğ iken tûtî-lisân oldum yine Telh iken şîrîn-zebân oldum yine Çün elime girdi miftâh-ı künûz Gülşen-i evsâfa yol buldum henüz Lîk maksadım budur sizden hemîn Bakmayalar ‘aybıma ihvân-ı dîn İtmeyeler nâveg-i ta’na nişân Şefkat ile olalar gevher-fişân Fâtiha’yla rûhumu şâd ideler
Kabrimin vîrânın âbâd ideler
Yâ ilâhî rahmet eyle sen ana Vâlideyn ü dahi ihvânım ana Ger bu söz denile tâ yevmü’l-kıyâm Hak budur bir harfi olmaya tamâm Olmak istersen
Habîb’e âşinâ Ver salâtı bul anınla rûşenâ Söylegil ey ‘andelîb-i hoş-nevâ Ver bize Şâh-ı Hicâzî’den nevâ Ma’nâ gülzârına çün buldun sebîl Hoş akıt dilden zülâl-i selsebîl Ol nübüvvet goncasından aç dehân Neşr ola bu ‘âleme ‘ıtr-ı nihân Tâ mutayyeb ola rûh-ı ‘âşıkân Vecd ü şevke gele ol-dem sâdıkân Sâgâr-ı elfâzı sun tâliblere Nukl-i nakli hâzır et câliblere Meclise çek bir simât-ı mâ-hazar Sözünü söyle müfîd ü muhtasar Kıl tevekkül şöyle cem et hûşunu Tıfl-ı ma’nâdan yana tut gûşunu Sen anı de her ne kim telkîn eder Kim anı ehl-i safâ tahsîn eder Tut kulak evsâfına ey yâr-ı dîn Bilesin kimdir o fahrü’l-mürselîn Gerçi son geldi odur hatmü’r-rusül Sûsen ü sünbül sonunda geldi gül Cümle-i ezhâra çün gül oldu şâh Her kaçan gelse hem oldur pâdişâh Bu ‘ayândır evvel ebced okunur Sonra andan Fâtiha ol bahr-i nûr Enbiyâ ebceddir
Ahmed Fâtiha Naks olur mu ger olursa hâtime Ger kevâkib sonuna doğar güneş Lîk anınla münevver cümle ferş Evvel esmâ sonra ma’nâdır gelen Bunu fehm ider bu ma’nâdan bilen Enbiyâ esmâ Muhammed ma’nâsı Ma’nâyı bildinse şâhım ko sesi Rahmeten-lil-‘âlemîndir Mustafâ Hem şefîa’l-müznibîndir Mustafâ Şârih-i sadrı anın Allah iken Râfi’-i zikri anın ol Şâh iken Kim ola Şemsî anı meddâh ola Tâ meğer ‘avnı anın Fettâh ola Zülfünü “ve’l-leyl” hoş tefsîr eder “Ve’d-duhâ” ruhsârını ta’bîr eder “Sûre-i Yâsîn” ider ana kasem Kim sen oldun ol resûl-i muhterem “Kum fe enzir” der berât-ı da’veti N’ola tutarsa cihânı heybeti Hüccetin “vallâhu ya’lem”dir şehâ Ana şâhiddir hitâb-ı “kul kefâ” Hayf ola vasfın senin gâfillere Bu sezâdır söylene kâmillere Sicn-i ‘unsurda şu kim mahbûs ola Ana bu ‘ulvî kaçan mahsûs ola ‘Âlem-i süfle mukayyed bî-basar ‘Âlem-i ıtlâka eyler mi nazar Ger bu söz denile tâ yevmü’l-kıyâm Hak budur bir harfi olmaya tamâm Olmak istersen
Habîb’e âşinâ Ver salâtı bul anınla rûşenâ
Bu eser Kaside Fi Medhin Nebiyyi ve Ashabihi ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
