Çünkü destûr ile girdin gülşene Söyle ahlâkından ey şeydâ yine Haste-i câna şifâdır midhati Dü cihânda yeğdir ednâ himmeti Saç dehânın şîşesinden hoş gül-âb Nâfe-i dilden yayılsın müşk-i nâb Sözleri her derde kânûnu’ş-şifâ Kim tutarsa bula sıhhatla safâ Ger murâdınsa cihânda ihtidâ Gel bugün ahlâkına kıl iktidâ Zâtı Mahbûb-ı Hudâ hulku ‘azîm Adı Mahmûd ü Muhammed hem rahîm Fakr ile cûd ü sehâ idi işi Bâtıla etmezdi hergiz cünbüşi Hayr işe “lâ” demedi ol hande-rû Bitirirdi kim gelirse yalvaru Sanısı hep hayr idi a’dâsına Var kıyâs it niceydi ahbâbına Hoş güleç yüzlüydü gam tutmaz idi Kakıyup kimseye kaş çatmaz idi Gamlılar görse yüzün ferhân idi Ağlayu gelen ana handân idi Kakımazdı kimseye dünyâ için Kındırırdı dâimâ ‘ukbâ için Sabr iderdi kendüye olsa ezâ Ya sükût ile yâhûd hüsn-i edâ Karşılamazdı anı düş-nâm ile Çağırırdı her birin hoş-nâm ile Gelseler ‘özr ile sonra nâdimîn Hoş kabûl eylerdi fi’l-hâl ol emîn Hemm-i dünyâ ile hergiz yetmedi Gamm-ı ‘ukbâ hiç dilinden gitmedi Levh ü lu’ba vermedi kat’â rızâ İtmemişdi tıfl iken ol murtazâ Söylemezdi hergiz ol zâyi’ kelâm ‘İlm ü hikmet söyler idi ve’s-selâm Ger mizâh itse iderdi şer’ ile Hâtırına tâ ki vahşet gelmeye Günler olurdu ki yemezdi ta’âm Yer ü gök miftâhı eldeyken tamâm Arpa ununu eletmezdi o şâh Hoş mübârekdir diye yerdi o mâh Her mübâhı yermez idi yer idi Kul olana bu da çokdur der idi Tiz dururdu itse da’vet bir gedâ Şâh-ı kevneyn iken ol nûr-ı hüdâ Yer idi her ne getirse ol fakîr Anı överdi nefîs ü ger hakîr Eyler idi anda çok hamd ü senâ Bize de vir bu hısâli Rabbenâ Hasteler sorup iderdi ta’ziyet Uluya hürmet kiçiye merhamet Hükm içinde bir idi hâss ile ‘âmm Gösterirdi anda ‘adl ile kıyâm Kimseye itmezdi hiç meyl ile zûr Ger ana gelse Süleymân ile mûr Meskenet ehline hoş gam-hâr idi Dâimâ fakr ehline hem-vâr idi Giyer idi hem tevâzu’la abâ Dir idi ehl-i abâya merhabâ Dâimâ îsâr idi kârı anın Vakf idi fakr ehline vârı anın Virmedi dînâr u dirhem ana hem Tîz giderdi gelse destine ne gam Sadr-ı pâki gıll u gışdan pâk idi Gönlü alçak menzili eflâk idi Kendüye kemlik eden küstâhına ‘Özr iderdi yalvarup Mevlâ’sına Dir idi ey Rabb-i dânâ-yı ‘afuvv İtmez idi bunu ger bilseydi bu Nefsi için komadı taş üzre taş Hakk işinde kor idi taş üzre baş Sığar idi her yetîmin başını Dest-i lutf ile silerdi yaşını Menba’i’l-âdâb idi ol hayr-i nâs Ululanmazdı giyerdi hem palâs Şâh iken kevneyne giymezdi harîr Kaçmasın benden diye her bir fakîr Gönlü alçak idi kendi ‘âli-şân Virir idi “kâbe kavseyn”den nişân Gitmez idi hiç vudûsuz bir yere Yatmaz idi hem vudûsuz pistere Az uyurdu gece ol mi’mâr-ı dîn Siyyemâ vakti’s-seherde ol emîn Gönlü Mevlâ’sında dilde Rabbenâ Geh du’â ederdi Hakk’a geh senâ Gel nazar kıl bu hısâle sen dahi Bizde var mıdır birisi ey ahî Çünkü öykünmeyesin ol Hân’a sen Nicesi ümmet olursun ana sen Ger bu söz denile tâ yevmü’l-kıyâm Hak budur bir harfi olmaya tamâm Olmak istersen
Habîb’e âşinâ Ver salâtı bul anınla rûşenâ
Bu eser Ahlakı Nebi ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
