Ey Gönül Bu Nimete

Ey gönül bu ni’mete şükr-i hezâr Kim şefî”in oldu dost-ı Girdigâr Yümn-i pâk-i mevlidiyle ol şehin Kâmını rûzî kılar perverdigâr Çün zülâl-i ‘aşkı sen nûş eyledin Şübhesiz yakmaz seni düzahda nâr Ba’de-zâ kıl terk-i ahzân ey gönül Hakka hamd et eyle ızhâr-ı mesâr Mevlidi oku okut hem Fevziyâ Bulasın dâreynde feyz-i bî-şumâr Rûz-i mahşerde şefîu’l-müznibîn Diyelim ehlen ve sehlen merhabâ Kıl şefâ’at çün sanadır istinâd Ede dil-şâd Fevzî’yi Rabbü’l-‘ibâd Ravzana olsun salât-ı bî-‘idâd Diyelim ehlen ve sehlen merhabâ Ola bed’ ü hatmi her hayrü’l-kelâm Cân ü dilden es-salatü ve’s-selâm Eyledim vakt-i viladetde beyân Tam dokuz şey k’oldu vâki’ bi’l-‘ayân Zikr edem diğer dokuz şey ki zuhûr Eyledi ba’de’l-vilâde bî-nukûr Evvelâ doğdu Habîb-i Kibriyâ Gözlerin dikmişdi tâ sû-yi semâ Bu işâret kim nüzûl-i vahy olur Âsümândan Cebrâil ona gelir Sâniyen ayağı üzre doğdu bil Bu kıyâm-ı şer’ine oldu delil Sâlisen mahtûn u maktû’ surresi Doğdu kim mes’ûd u mebrûk gurresi Râbi’an sâl kaht iken buldu rehâ Kim mübârekdir kudûm-i Mustafâ Hâmisen bu’d u karîbde müşrikîn Korkdular hep ol Resûl doğduğu hîn Sâdisen doğduğu anda ol Resûl Âsümândan bir bulut etdi nüzûl Sâbi’an yatdıkda mehd-i pâkine Hep görürdü kim gelenler yanına Her ne semte parmağ-ı pâki gider Ay dahi ol cânibe hep meyl ider Dediler ba’de’n-nübüvve neyd’o hâl Dedi mâh söylerdi bana bi-kelâl