‘Ayn-ı rahmetsin eyâ kân-ı ‘atâ Ya şefîa’l-müznibîn yâ Mustafâ Mevlid-i pür-nûrun işbu ‘âlemi Eylemişdir fi’l-hakîka pür-ziyâ Sünnet-i zehrâ vü şer’-i enverin Mihr ü mâhı pür-fürûğdur bî-mirâ Çün temessük eyleyenler onları Dîn ü dünyâda bulurlar ihtidâ Kıl şefâ’at Fevzî-i bî-çâreye Olmasın dâreynde dûçâr-ı cefâ Dedi geldi eşref-i sâ’at ü hîn Oldu o vakt-i vilâdet pek yakîn Leyletü’l-isneyn Rebîulevvel’in On ikinci gicesiydi hem bilin Çok ‘alâmât oldu peyda ol zamân Eyleyem ez cümle dokuzun beyân Evvelâ bir çok cemâ’at geldiler
Âsümândan rûy-i arza indiler
Cümlesinin nûr idi hep yüzleri Es-saâatü ve’s-selâmdı sözleri Hem getirdi bu cemâ’at üç ‘alem Etdi yerden nurları def’-i zulem Ka’be’nin üstünde dikdiler birin Biri hânemde dikildi onların Beyt-i Makdis’de dikildi hem biri İhtirâm’çün Mevlid-i Peygamber’i Sâniyen indi yakın benden yana Cümleye dür görünen necm-i semâ Sâlisen açıldı bâb-ı âsümân İnsin olsun çün melekler hâdimân Râbi’an indi evime çok tuyûr Artdı gâyetle derûnumda sürûr Zümrüd-i ahdar idi minkarları Yakût-i ahmerdi bâl ü perleri Hâmisen ferş etdiler beyne’s-semâ Sündüs ü dibacla kaplandı semâ Sâdisen gördüm havada çok ricâl Ellerinde kâseler dolu zülâl Ben de yanmışdım susuzlukdan o ân Aldım içdim birisinden su hemân Der-‘akab gitdi harâretden cefâ Oldu kalbim lezzet ile pür-safâ Sâbi’an kalmış idim tenhâca ben Kimse yok kim ana söyleyem sühân
Bu eser Aynı Rahmetsin Eya ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
