Gel İmdi Mevtini

Gel imdi mevtini yâd et hemîşe Nedâmet olmaya tâ sana pîşe Bulısardır bunun yâdıyla insân Bekâda rûh u reyhân hûr u rıdvân Yolum düş oldu kimyâ ma’denine Elin aç tâ sunam sana nümûne Bu mevtin zikri üç kısm oldu dinle Birin birin diyem hıfz edüp anla Birisi gâfilin zikridir anı Kaçan ansa yanar cisminde cânı Ki şehevâtından ayırır anı mevt Olur lezzât-ı dünyâ kendinden fevt Ayırır yâr u dildârından anı Çıkarır kasr-ı gülzârından anı Çü tıfl-ı nefsi fikr eyler fıtâmı Tahammül etmeyüp anlar garâmı Bu ma’nâdan düşer gönlüne haşyet Olur mevtine kârih zî-fazîhat Ne cürmün yâd ider ne seyyiâtı Ne tevbe fikr ider ne fâitâtı Bu nev’a zikr ile çün hubb-ı dünyâ Tenezzül bulmaya kalbinde kat’â Müfîd olmaz bunun gibi tezekkür Tefekkür ver Hudâyâ sen tefekkür İkinci tâibin zikridir anı ‘Ayân idem sana andan nişânı Ki yâd itdikçe mevtin tâib-i şâb Dolar kalbine havf-ı Rabb-i Tevvâb Sebât üzre olur ol tevbesinde ‘Azâbın görmeye tâ türbesinde Olur hem tâ’atinde cüst u çâlâk Ki ‘ukbâ mezra’ıdır sâha-i hâk Ki ferdâ ger girem zîr-i zemîne Bulurum anda a’mâlim defîne Bu zikrinden olur bunlar netâyic Netâyicdir olan aslü’l-havâyic Vasat hâlinde budur zikr-i makbûl Onu tahsîl idegör kalma mağlûl Üçüncü ‘ârifin zikridir anı Beyân idem zuhûr ide nihânı Çü vuslat mev’ididir mevt-i ‘ârif Bu ma’nâdan vefâdır fevt-i ‘ârif Kaçan mevtin anar ferhân olur ol Ki ana tuhfedir
şâdân olur ol Ana ‘illet safâdır sıhhatinden Beşâretler duyar ol rıhletinden Bu yüzden gussasıdır ‘ayn-ı şâdî Çü bulur nâ-murâdîde murâdı Esîr olmakdadır
âzâdı anın Olur iflâs içinde zâdı anın Görenler cennet içinde meâbın Beden zindânının ister harâbın Kafesdir ten demâdem mürg-ı cânı Anı bozmak diler bulsa amânı Anınnçün İbn-i Hallâc ol derûnu Dir idi yâ sikâtî uktulûnî Ki mevtimden bulurum ben hayâtı Gerekmez pes hayât-ı seyyiâtî Çü dârımdır benim mirkât u mi’râc Yaraşır onda ola İbn-i Hallâc Bu ma’nâdan buyurdu Fahr-i Âlem Ne remz ider kulak tut zuhr-ı ‘âlem İşâret eyleyüp işbu makâma Buyurdu nâzır ol hayrü’l-merâma