Emel Kimdir

Emel kimdir beyân idem sıfâtın Bilesin ol leîmin seyyiâtın Emel oldur ki zikr etmez memâtı Bekâ ile recâ eyler hayâtı Uzak sanular eyler onda nâdân Bunu fehm eylemez ki çıka yalan Tasavvurlar ider bâtıl hevesden Dimez kim uçaram bir gün kafesden Düzüp vehm ü hayâlden kârbânı Salar taşra ömür haddinden anı Olup dünyâ-yı gaddâr ile mesrûr Unutur mevtini memkûr u mağrûr Dimâğından uçup lezzât-ı tâ’ât Konar onun yerine hubb-ı şehevât Olup hırs ile ol dünyâya meşgûl Unutur âhiret milkini mahzûl Dolup dünyâ ile kalbi ser ü pâ Düşüpdür deyr-i kalbinde çelîpâ Gam u şâdı olup dünyâya maksûr Hemîn onu sanar meftûn-ı bî-nûr Televvüsle halel bulup dimâğı Olur bu cîfenin bir turfe zağı Yiler bir seg olup bâzâr içinde Bu halkı durmadan
âzâr içinde Salâtın vakti geldikde o miskîn Çeker sıklet olur mahzûn u gamgîn Şürû’ etseydi sehv ile salâta Gider kalbi yine ol seyyiâta Yönü mihrâba kavgâsında kalbi Gönül dünyâya sevdâsında kalbi Düşüp tesbîh mahallinde hesâba Diler onunla irişe sevâba Gönül dünyâ ile “iyyâke na’büd” Dise ol dem kime olur ta’abbüd Ne hâlet var gönülde ne huşû’u Ne secde var yerinde ne rükû’u Binip hırs atına tîh-i hevesde Yiler sağ u sola fi’l-i ‘abesde Yapar bâtıl hevesden nice bünyâd Bunu fehm eylemez ki Âd u Şeddâd Hevesle yapdılardı nice bünyân Karâr itmediler içinde bir ân