Ey Dilara Derdi İle Eyleyen

Ey dilârâ derdi ile eyleyen bağrın kebâb Kanı senin gözlerinde katre katre kanlı âb Kanı sende rûz u leylî dem-be-dem âh u figân Tende cânın dahi fâriğ oturup oldun metâb Kim ki bu ‘aşk bahrının gavvâsıdır ey pür-hüner Teşnedir kim sanki hergiz bulmadı bir katre âb Derd oduna yanmağı gel pîşe kıl sen cânına Ola kim gide aradan ref’ ola külli hicâb ‘Aşka hem-râh ol hemîşe dinleme kimse ünün Ol Gânî Ferd ü Çâlâb’dan sem’ine ire hitâb Her nefes kim aldığınca zikr ü tesbîh eylegil Kim bu ‘ömrünü hebâya zâyi’ isrâf etme tâb Bu kanâ’at cübbesinden key sakın çıkarma baş Gâfil olma aldar avlar seni de çiyner dolâb Bu fenâ bâğında bâğa urma zinhâr özünü Gör gülistân illerinde elma vü ayva ‘ünnâb Kıl musaffâ kalbini tevhîd ü esmâ nûruyla İnsâna lâyık dimezler kim kalaysız olsa kap Ger olasın ‘ömr içinde sen de İbrâhîm Halîl Kanda kim vîrân gönüller vâr ise var anı yap İblîs-i nefse uyarsan bil cehennemdir yerin Durma anların yolunda varma kim ardınca sap Zâhidin ‘ilm ü ‘amelden isteği bil gayrıdır
Tûtî gibi kanda irmez cîfe yir ancak kilâb Evliyânın ayağı tozundan ayırma yüzünü Gâfil olma kim o yüzden ola sana feth-i bâb Dur erenler hizmetinde himmete ol muntazır Gör kaçan pertâb iderse alma gibi anı kap Her kim ‘irfân sâhibidir cân baş olsun fedâ Ger fakîr ü ger ganîdir şeyh u pîr u ger şebâb Cübbe vü destârı ma’mûr hakka irmez lâ-cerem Zâhir ü bâtını vîrân olmayınca bil ‘itâb Ey Sinân Ümmî koma kim derd-i dildâr eteğin Ger dilersen kim bulasın berzah ilin âfitâb Ümmi Sinan