İlahi Cümleyi Var İden Sensin

İlâhî cümleyi vâr iden sensin
Yok iken her şeyi vâr iden sensin
Habîbin nûrunu zâtın nûrundan
Vâr idüp kendine yâr iden sensin
İrişmez işine kimsenin ‘aklı Felekde çarhı devvâr iden sensin
Bir dikende gül ü reyhân eyleyüp Çevre kenârın pür-hâr iden sensin
Emrine fermândır senin kün fe-kân Nârı Halîl’e gülzâr iden sensin
Eğer zâhirde vü eğer bâtında Sun’unda seni settâr iden sensin
On sekiz bin ‘âlem oldu nikâbın Her birinde bir bâzâr iden sensin
Derdli kullarına dermân yitirüp Çâresiz kullara çâr’iden sensin
Ne lâyıkdır sana kimse yol vara Dîzâra iltüp nazar iden sensin
Kulların ‘aybını mağfiret kılup İsm-i gufrânı ikrâr iden sensin
Nûrun zıyâsıyla zulmet karasın
Yuyup ‘âlemi envâr iden sensin
Kimin ‘âlim kimin bay kimin yoksul ‘Ârifin sırrın esrâr iden sensin
Sinân Ümmî kulun ağlar kapunda Nazar kıl çün anı zâr iden sensin
Ümmi Sinan