Kendi nefsinin ‘illetin bilmeyen insân değildir
Hem rûhunun hakîkatin bulmayan insân değildir
İnsân gelir hayvân gider İblîs anı durmaz yeder ‘Aşk ile cümle ‘âleme dolmayan insân değildir
Gerekse okusun yazsın gerek seyyâh olup gezsin
Bu tevhîdin deryâsına dalmayan insân değildir
Şerî’ati bildim diyen tarîkati buldum diyen Hakîkatin güllerini yolmayan insân değildir
Çün buyurdu Hayrü’l-beşer “mûtû kable en temûtû” Ölmeden ön bunda iken ölmeyen insân değildir
Dışı fenâ-ender-fenâ içi bekâ-ender-bekâ Sırrı likâ-ender-likâ olmayan insân değildir
İrenler tevhîd-i zâta câmi’ olur her sıfâta Bu sırrın tahtına sultân olmayan insân değildir
Tıfl-ı ma’nâ zikr-i kalbî pîr yüzünden tahsîl idüp Sır ilinde kalb-i selîm bulmayan insân değildir
Ümmî Sinân bu tevhîdin hakîkatin söyler yine Îmân-ı tahkîk es-selâm bulmayan insân değildir
Ümmi Sinan
Bu eser Kendi Nefsinin İlletin ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
