Ey Diriga Sen Seni Hep

Ey dirîgâ sen seni hep ‘âleme yaydın gönül Böyle her dem bî-karâr olmakda ne duydun gönül Gerçi ben seninle yâr oldum umaram zevk-i yâr Lîk sen ağyâra uyarsın bana kıydın gönül Ben ne iklîm şâhının neslindenem bilmez misin Sen bu ‘ömrüm cevherin bir kem pula saydın gönül Yâr ile biliş olursun terkine katlanmadın Ol hakîkat yârı terk edüp nice döydün gönül Gözlerem nefsin hevâsında kanâ’at bulmadın Cân gıdâsı ni’met-i ‘aşka neden doydun gönül Zikr u tesbîh u ‘ibâdet şugl-i fillâh etmeğe Hergiz eşgâl-i fenâda bitmedi kaydın gönül Nefs ile ağyâr olup gel cân ile yâr ol bugün Ola kim def’ ola zulmet buluna aydın gönül Ben dürişüp derd-i yârın nârına yansam derem Sen dürişüp cehl-i zulmet şâlını geydin gönül Halk içinde ehl-i ‘ırzam deyü gaybet gözledin Hakk katında niçün ‘ırzım hıl’atın soydun gönül Şugl-i dünyâ gelse çâpük merd olursun bî-amân Şugl-i ‘ukbâya niçün te’hîr edüp küydün gönül Çün ki sevdin mürşidin irşâdına oldun revân Gel tefekkür kıl ne telkîn eyledi şeyhin gönül Pâdişâhın mülküne geldin şikâr avlamağa ‘İlm ü ‘irfândan ne kesb etdin kanı saydın gönül Hakk Te’âlâ mü’miniñ kalbi nazargâhım dedi Pâdişâhın beytine sen div niye koydun gönül Derd-i yârdan gayrısından fâriğ olup dem-be-dem ‘Aşk ile el bırakaydın sen de n’olaydın gönül ‘Akl sana uydurunca ‘akla sen uysan n’ola Oturup ‘izzet bâğında hayme kuraydın gönül Ben fülân ibn-i fülânem demeğe hikmet nedir Gelmeden sen sırr-ı insânsın ezel neydin gönül Hey ne buldun aldanırsın ‘ıyd-ı sugrâ zevkine Duymadın zevkin meğer sen ekber-i ‘ıydin gönül Nice bir dem zevkini nûş eylesin
Ümmî Sinân N’ola bir dem sükker-i Hakk câmı sunaydın gönül Ümmi Sinan