Yâ Rabbenâ Ferd ü Ehad nice yuna yüz kâresi Lutf edüben eyle meded senin elinde çâresi Nefsim bana olmadı yâr çün eydürem âh ile zâr Hîç öğüdüm kılmadı kâr Allah işin onarası Bağladı hırsa özümü kapladı gaflet gözümü Udlu düşürdü yüzümü oldum anın âvâresi İblîs gelüp tedbir ede hannâs ile el bir ede Yani ki Hakk’dan dûr ede ister beni aparası Nefs yoluma tuzak kurar ol beni yolumdan
ırar Yâ Rab elinden sen kurtar oldum anın mekkâresi ‘Akl-ı me’âş der işlesem nefs-i me’âş der ki yesem Hırs eydür ki şöyle kosam özge cidâldır âresi ‘Akl-ı me’âd eydür benim tâ’at ile geçse günüm Nefs-i me’âd eydür ana ben râzıyam ne çâresi ‘Akl u rûhânî der cihân nemdir benim kevn ü mekân Gel bana dostdan ver nişân oldum anın sükâresi ‘Akl u sırdan gelir haber kılsam derûnîden sefer Mahv u garka bulsam zafer kalmasa akı kâresi Bunca sürdü hüküm beni ne dünü bildim ne günü Kankısına fermân olam yokdur mecâlim varası Ben bu işe hayrân iken bunca nâra giryân iken Âvâre sergerdân iken erişdi ‘aşk cân pâresi Gördü vücûdum pür-cidâl el vermedi sabra mecâl Kurdu hümâyûn köşk ü taht çalındı kös nakkâresi Sürdü hüküm her kûşeye yani çürük endîşeye Bir kisveden baş çıkartdı bir oldu yüz bin pâresi Kalmadı gayrı iktizâ cümlesi etdi elvedâ’ Kamu vârın yakdı oda ondu yürekde yâresi Sultân eyleye bu cânı yani ki rûh-ı insânı Hükm eyleyüp devr-i zamân açıldı hoş settâresi Ümmî Sinân’ı gör yine kalmadı baş ile câna ‘Aşk ile daldı ‘ummâna gözlen neler çıkarası Ümmi Sinan
Bu eser Ya Rabbena Ferdü Ehad ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
