Ey Vücudi Kamilin

Ey vücûd-i kâmilin âyine-dâr-i feyz-i Hak Âsitânın kıble-i hacât-i erbâb-i yakîn Ey kemâl-i re’fetin ser-mâye-i emn ü emân V’ey cemâl-i şevketin pîrâye-i dünyâ vü dîn Hüsn-i re’yin âf-tâb-i âlem-i sıdk u safâ Hâk-i pâyın menşe-i cem’iyyet-i rûy-i zemîn Gelmemiş bir sen kimi Pâkîze-tînet âleme Tâ binâ-yi âlem etmiş nakş-bend-i ma’utin Mesned-i Nûşirevan’dır buk’a-i Darü’s-selâm Sensin istihkâk ile Nûşirevân’e câ-nişin Cismdir ma’nîdeBurc-i Evliyâ sen ruh-i pâk Bir nigindir hitta-ı Bağdad sen nakş-i nigîn Serverâ yüz olmuş nevâl-i ni’metinden behre-mend Âferîn ey şehr-yâr-i mülk-perver âferîn Ben ki bir kem-ter du’â-gûyum nazar saldın bana Koymadın hâk-i mezellette kalam zâr u hazîn Zâyi iken kadrimi bildirdin ehl-i âleme Tîre iken eyledin hâk-i vücûdum anber-în Ebr-i lutfun kıldı hâr-i huşkümü gül-berg-i ter Feyz-i cûdun kıldı eşk-i hârımı dürr-i semîn Ni’metin şükrü bana farz etdi izhâr-i senâ Şefkatin tavkı beni kıldı gulâm-i kem-ter-în Gam değil ehl-i garez eylerse benden men’-i hayr Gam değil ehl-i hased bağlarsa ben miskîne kîn Rûzgâr ile benim maksûdumu hâsıl kılıp Ol ki men eyler olur bed-hâh-i Rabbü’l-âlemîn Hiç şey yok kim yeter maksûda kalmaz nâ-ümîd Hırmen-i eltâfında olan hûşe-çin Var ümîdim mihr ü mah ettikçe devrân olasın
Kâm-yâb ü âm-rân ü kam-bahş ü kâm-bîn Fuzuli