Sanma ki Bülbül Açar Uçmağa

Sanma ki bülbül açar uçmağa bâl ü perini Gün yakıp anı savurmuş göğe hâkisterini Gözüm ü yüzüm arasında müjem sedd oldu Ki özümden su çıkıp yumaya hâk-i derini Mevc-i eşkim görüp ebruya salar çin ne aceb Ki suvarmak çıkarır ol kılıcın cevherini Düştü vasf-i dür-i dendanı ağızdan ağıza İşitip saldı beyabane deniz gevherini Göz yüzün gömese kanlar dökülür ah n ‘ola Fitneni başa müşerref kıla göz manzarını Reşha-icam bizi tuttu n’ola ger saki Gele kurtara bizi ala ayağı derini Oldu nezzaremize cem’Fuzüli etfal Gel tutalım bu sipah ile cünun kişverini Fuzuli