Sanma ki bülbül açar uçmağa bâl ü perini Gün yakıp anı savurmuş göğe hâkisterini Gözüm ü yüzüm arasında müjem sedd oldu Ki özümden su çıkıp yumaya hâk-i derini Mevc-i eşkim görüp ebruya salar çin ne aceb Ki suvarmak çıkarır ol kılıcın cevherini Düştü vasf-i dür-i dendanı ağızdan ağıza İşitip saldı beyabane deniz gevherini Göz yüzün gömese kanlar dökülür ah n ‘ola Fitneni başa müşerref kıla göz manzarını Reşha-icam bizi tuttu n’ola ger saki Gele kurtara bizi ala ayağı derini Oldu nezzaremize cem’Fuzüli etfal Gel tutalım bu sipah ile cünun kişverini Fuzuli
Bu eser Sanma ki Bülbül Açar Uçmağa ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
