Gönül yetti ecel zevk-i ruh-i dil-dâr yetmez mi Ağardı müy-i ser sevda-yi zülf-i yar yetmez mi Yetirdi başını gerdun ayağa bar-i mihnetten Hayâl-i halka-i gisu-yi anber-bar yetmezmi Sana yetti ecel peymanesin nüş etmeğe nevbet Heva-i çeşm-i mest ü gamze-i hun-i har yetmez mi Yeter oldu kulağa bang-i rihlet dehr bâğından
Ne durmuşsun temâşa-yi gül-i ruhsâr yetmez mi Yeter cem ‘eyle bâr-i ma’siyet tağyir-i etvâr et Hayâ kıl yok mudur insâfın ol kim var yetmez mi Hidâyet menziline yettiler sa’y ile akrânın Dalâlet içre sen kaldın sana ol âr yetmez mi Fuzuli deme yetmek menzil-i maksuda müşkildir
Tutan dâmân-i şer’-i Ahmed-i Muhtâr yetmez mi Fuzuli
Bu eser Gönül Yetti Ecel ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
