Karartır Aftabı Saye Çeksen

Karartır âf-tâbı sâye çeksen perde ruhsâre Diriltir gonce halkın dürc-i lâ’lin gelse güftâre Sana bir söz deyince geçti ömrüm hasbeten-li’llâh Sû’âlim kâm-i dil vermekte muhtâc etme tekrâre Dil-i sâd-pâreni cem’eylemek kûyunda müşkildir Olur mu cem’e kâbil her itin ağzında bir pâre Ser-i zülfünde her mû sayd kılmış bir dil-i sûzân Düşüptür sanasın bir şu’le od şem üzre her târe Temennâ-yi visâlin’çin değil giryem budur kasdım Ki seyl-i eşkten yer kalmaya kûyunda âğyâre Başım kaldırmasın hâk-i rehinden ser-nigûn çeksin Çeker olsa musavvir sûretim kûyunda dîvâre Fuzûlî za’f-i ten özrüyle kesme nâle vü zârın Bizi çün çeng tek mu’tâd kıldın nâle vü zâre Fuzuli