Câna bastım gonce veş peykânını ey tâze gül Dözmek için hercine düzdüm demirden bir gönül Veh ne sâhirsin ki oddan su çıkardın sudan od Terletip ruhsârını gül gül kılanda tâb-i mül Yandırıp eczâ-yi terkîbim külüm versen yele Yok yolundan dönmeyim varım senindir cüz’ü kül Merdim-i çeşmim yığar nâveklerin mümkin sanar Ol ağaçlar birle tutmak eşk deryâsına pül Ey gönül levh-i emel nakş-i bakâdan sâdedir Fâni etme ömrün ol sevdâda kim bâki değil Sûret-ârâ olma tahsil-i kemâl-i ma’ni et Kim behâyım nev’in etmez âdemi zer-beft cül N’ola dersem kadr ile efzun Mesihâ’da seni Yer ve gök mizân olup fark olmuş ağırdan yünül Âteş-i dil öyle sûzandır ki basmaz hiç kim Rahm edip nâveklerinden özge zahmım üzre kül Hâsılın evvel gâm-i cânândır âhir terk-i cân Bu imiş kısmet Fuzûlî hâh ağla hâh gül Fuzuli
Bu eser Cana Bastım Gonce Veş ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
