Ey Ruhun Kıblei Can

Ey ruhun kıble-i can hâk-i derin Ka’be-i dil Reh-i aşkında fenâ ser-hadi evvel menzil Lâle-reng etti gözüm kan ile hâk-i derini Kimyâ-gerdir eder gördüğü toprağı kızıl Ol ki yârın şeb-i hercine kıyâmet günü der Halk arasında kıyâmet günü olmaz mı hacil Katı müşkildir işim zülf-i girih-girinden Sabr bu müşkili derler açar ammâ müşkil Etmek olmaz seni agâh gönül hâlinden Yazık ol kim vere gönlün sana senden gâfil Severim zâhidi kim gûşe-i mihrâbı sever Ham-i ebrûna rakîbin olup olmaz mâ’il Deli dersem n’ola uşşâkına gül-çihrelerin Özünü göz göre odlara salar mı âkil Seni cânan sanırım çık bedenimden ey cân Ben ü cânânın arasında çok olma hâ’il Ey Fuzûlî yanarım kim ne için ol yüzü gül Bana yanar od olur özgeye şem’-i mahfil Fuzuli