Ey Gönül Çok Seyr Kılma

Ey gönül çok seyr kılma günbed-i devvâr tek Sâkin olmak seyrden yeğ nokta-i pergâr tek Ün verir can riştesi ham kametimden çeksem âh Yel değip çeng üzre bir âvâza gelmiş târ tek Sinemi nây okların deldi dem urdukça gönül Ün verir her bir delikten nâle mûsikâr tek Ârızın üzre ham-i zülfün anıp dün tâ seher Dolanırdım her taraf odlara düşmüş mâr tek Cism-i zârım tiğ-i bî dâdından oldu çâk çâk Tünd sudan rahneler peydâ kılan divâr tek Bilmeyip bih-bûdumu cevrinden ettim ictinâb Telh şerbetlerden ikrâh eyleyen bimâr tek Hâtırın şâd eyledin ehl-i vefâ gönlün yıkıp Bir imâret yapmağa bin ev yıkan mi’mâr tek Bi-bakâdır nes’e-i mey zevkin ettim imtihân Hiç zevk-i bâki olmaz neş’e-i didâr tek Ey Fuzûlî hâtr-i ehl-i safâ âyinedir
Fuzuli