Var Ümidim Kim Görüp

Var ümidim kim görüp ceylânını olsam helâk Gerd-i na’l-i bâd-pâyın örte cismim üzre hâk Öldüğüm menzilde defnim kılmağa sanman lâhid Yer görüp gurbette ahvâlim giribân etti çâk Mest can verdim mezârım üzre ta’zim eyleyip Kubbe yapıp dâne-i engûr eyvan tuttu tâk Çün cefâ mu’tâdıyım bilmen nedir mihr ü vefâ Bilmese mihr ü vefâ resmin cefâ-kârım ne bâk Her küdûretten beni pâk etti seyl-i hûn-i dil Şükrü li’llâh âteş-i aşkın beni yandırdı pâk Âh bilmen n’eyleyim cânımda râhat kalmadı Gözlerim nem-nâk ü sinem çâk ü gönlüm derd-nâk Gayr nakşın mahv kılmıştır Fuzûlî sîneden Mâ lehu fi’d-dehri matlûbun ye maksûdun sivâk Fuzuli