Bir Gün ki Dey Alametin

Bir gün ki dey âlametin etmişti âşkâr Tutmuştu yüz füsürdeliğe tab’-i rüzgâr Bâd-i hazan yetip harekât-i şenî’ ile Her yan dıraht-i rahtını etmişti târ-mâr Sarsar hücûm-i gâret-i bu-stâna azm edip Asliyle koymamışdı ağaçlarda berg ü bâr Bergini şâh-i gül yele vermişti ser-te-ser Ya’ni tecemmülüne cihânın ne i’tibar Tayy kılmış idi sebze bisâtını bû-sitân Ya’nî ki mu’teber değil esbâb-i müste’ar El böyle fasllarda temennâ-yi künc eder Ben eyledim sabâ kimi gül-şen yana güzâr Bir bağa düştü reh-güzerim gördüm anda cem Tertîb-i ayş kılmağa esbâb her ne var Dolmuş kadeh şarâb ile gelmiş ayağa kim Ger lâle bitti ise benim şem’-i lâle-zâr Minâ-yi sebz lutf ile durmuş ayağa kim Ger gonce fâni oldu benim ömr-i pây-dâr Gelmiş kebâb devre vü söyler ki ey kadeh Hergîz tutar mı hidmet-i yârân eden karar Her turfa nahl berg-i bağa hazân ile bağlamış Meyl-i imâret eyleyüben tâk-i zer-nigâr Yığmış fezâ-yi bağa hazan bergi hıştler
Gûyâ hevâ hücûmuna tutmak diler hisâr El-kıssa ol bisâtta ben germ-i şevk olup Aldım metâ-i zevk verip nakd-i ihtiyâr Oldum tamâm garka-i deryâ-yi şevk u zevk Tuttum tarîk-i râbıta-i aklden kenâr Her dem bir iltifâta feda eyledim hıred Her lahza bir hevesde nisâr eyledim vekâr Her kim ayağ sundu bana ben ayağına Cins-i havâss ü nakd-i hıred eyledim nisâr Ervâh-i kuds bezmi imiş anı bilmedim Ben mest-i bî-hod oldum olar kaldı hûş-yâr Bî-huş düşmüşüm mütegayyir micâz ile Gâfil ki leyldir mi geçen devr yâ nehâr Olmuş hücûm-i hâdiseden hûş münzehim Kılmış safâ-yi akl dil-i tîreden firâr Bir lâhzaî ki saykal-i idrâk-i müstâkim Nâ-geh götürdü âyine-i tab’dan gubâr Hakka budur tabî’at-i dünyâ-yi bî-medâr Kılmaz kamu kaziyyede emrini müstedâm Olmaz cemî’i emrde bünyâdı üstüvâr Gördüm yerim fezâ-yi bisât-i sürûr iken Olmuş mazîk-i mezbele-i acz ü inkisâr Hem sohbetim cemâ’at-i ehl-i kabûl iken Olmuş nedim ü hem nefesim nice mûr ü mâr Cismim cefâ-yi şidet-i berd ile nâ-tüvân Başım belâ-yi hâdise taşiyle seng-sâr Ehl-i cefâ tenimde olan kisvetim alıp Koymuş beni bürehne vü lerzân ü hâr ü zâr Ne bir refîk kim ola ol demde dest-gîr Ne bir şefîk kim ola ol gamda gam-güsâr Îzid yüzüme bağlamış ebvâb-i rahmetin Ya’ni budur nihâyet-i isyân-i bâde-hâr Çok bâde bezm-i devrde nuş etmişim velî Ben hiç meyde görmemişim bu sıfat humar Hem zillet ile der-geh-i Hâlik’de münfa’il Hem hayret ile halk arasında şerm-sâr Devrâna eyledim musibette i’tirâz K’ey çerh-i bî-mürüvvet ü bed-ahd-i nâ-be kâr Bir ömrdür ki mecma’-i ehl-i kemâlde Ayş ü neşât ile içerim câm-i hoş-güvâr Hergiz özümü görmemişim böyle bî-şu’ûr Hergiz özümü görmemişim böyle hâk-sâr Mey-hâreler mücâlesetinden alıp sürûr Mey tab’ıma olurdu ferah-bahş ü sâz-kâr Hâlâ ne vâkı oldu ki ettin bu gün beni Böyle zebûn ü zâr ü şikeste-ten ü figâr Devrân cevâb verdi bu nâ tüvâna kim Ey haste bu musîbete sabr eylegil şi’ar Îzâ-yi cism ü cân nasihât durur sana İdrâk ehlisin bu nasihattan etme âr Aldanma mey neşâtına vü deme dem-be-dem Kim anı böyle ile harâm etti Kirdigâr Her emr ü nehye ibret ilen i’tibâr kıl Her işte i’tibârı şi’âr eyle zinhâr Ref’ oldu bu musîbet ü andan ayân olan Tahkîk-i sırr-i hikmet-i Hak kaldı âşkâr V’er gitti vakt hem gam ilen kılma ıztırab Sabr et kim ol küdûrete hem yoktur i’tibâr Bu resmdir bürehne olup kışda her dıraht Tecdîd-i kisvet eylemek eyyâm-i nev-bahâr Sen hem nihâl-i nev-res-i gül-zâr-i aşksın
Ger gitti berg hâtırına yetmesin gubar Kesme bahâr-i lutf ü keremden ümîdini Tecdîd-i raht-i tâzeye olgıl ümîd-var Cüz’I hâsaret ile melûl olma şükr kıl Yeğ hâk-i der-gehine fidâ böyle sad hezâr Fuzuli