Kıldı Defi Gam

Kıldı def’-i gam dil-i uşşâktan zevk-i bahâr Âh kim gösterdi aşk ehline devrân hecr-i yâr Sâkin-i hum-hâne peydâ kıldı şevk-i seyr-i bâğ Geldi ol dem kim kıla bî-çâreler terk-i diyâr Saldı göz girdâbına nezzâre-i gül mevc-i hûn Kıldı dil âyînesin pür jeng zevk-i sebze-zâr Gonce tek çâk oldu ceyb-i sırr-i rebâb-i afâf Aldı meyl-i seyr-i gül-zâr ehl-i temkînden vekâr Tuttu câm-i lâle-gûn erbâb-i işret gül görüp Kan içirdi halka nireng ile çerh-i hile-kâr Dostlar eyyâm-i gül olsaydı eyyâm-i sürûr Ra’d-i nâlân dem-be-dem kılmazdı ebri eşk-bâr Faşl-i gül tab’ında emniyetten olsaydı eşer Gark-i hûn-i lalezâr olmazdı tiğ-i kûh-sâr Sîne-i sahrâya tîğ-i seylden düşmezdi çâk Nev-‘arûs-i goncenin dâmânını tutmazdı hâr Jâle taşından göğermezdi teni gül-bünlerin Gül-şeni zencîre etmezdi mukayyed cûy-bâr Bu alâmetlerden âgâh olmayandır bî-haber Bi-haberdir ol ki ayş eyler bu mevsim ihtiyâr N’ola ger hayret kılıp sûsen zebânıolsa lâl N’ola ger hasret çekip ağlarsa bülbül zâr zâr Ey dil-i gafil değil bî-hûde teşrîf-i rebi’ Andadır muzmer kemâl-i kudret-i perverdigâr Gâlibâ takdîrden sükkân-i halvet-gâh-i hâk Ruhsat almışlar kim edip sırr-i hikmet âşgâr Cümle-i ezhâr halvette giyip rengîn libâs Eyleyip her yılda bu dünyâya bir nevbet güzâr Edeler gâfillere tekmîl-i esbâb-i gurûr Olalar âriflere manzûr-i ayn-i i’tibâr Tutalar bir dem karâr ammâ yine dil-gîr olup Edeler ser-menzil-i ma’hûda dünyâdan firâr Dâr-i dünyâ öyle ser-menzil değildir kim ola Nâzeninler tab’ına âb ü hevâsı sâz-kâr Teng- nâ-yi âlem-i hüddâm-i Emir-i nâm-dâr Kim ola bünyâdı müstahkem esâsı üstüvâr Ey kazâ ger ârzû-mend-i sebât-i dehr isen Emrin et teslîm-i huddâm-i Emir-i nâm-dâr Ol felek-rif’at ki râyındandır istihkâm-i mülk Ol melek-sîret kim andandır revâc-i rûzgâr Çeşme-i lûtfundan etmiş bahr tahsil-i sehâ Nâ’ib-i kudretten almış çerh ref’-i iktidâr Devr tavr-i dil-küşâ kiklinden etmiş iktisâb Çerh mihr-i bi-riyâ hulkundan etmiş müste’ar Nakş-i levh-i i’tibârin ser-hat-i ahkâm-i adl Sûret-i ahkâmı sırr-i hikmete âyine-dâr Kâr-sâz-i mülk ca’fer Beg o rüşen-rây-kim Nüsha-i hükmünedir mazmûn rızâ-yi Kirdigâr Ehl-i hükme tâ ebed ef’âli düstûrü’l-‘amel Nazm-i mülke vaz’-i kânûnu esâs-i pây-dar Ey ezelden mesned-i re’fette zât-i kâmilin Kâm-bahş ü kâm-rân ü kâm-bin ü kâm-kâr Nev-bahâr-i zevk-i valsından cüdâ gül-zâr-i mülk Hâr-zâr-i derdtir zindân-i züll ü inkisâr Hak bilir kim gül-şen-i valsından ayrı murg-i dil Pây-bend-i rişte-i teşviştir leyl ü nehar Olmazam bir lâhza bi-ra’d-i figân ü berk-i âh Kanda kim seyr eylesem giryân ü sûzan ebr-vâr Âkıbet gü-zâr-i şevkinden nihâl-i mihnetim Âb-i çeşm ü dâğ-i dilden kıldı zâhir berg ü bâr Müjde-i teşrîf-i vaslın geldi çün ammâ ne sûd Sûz-i hicrânı ziyâd eylerdi dâğ-i intizâr Ser-verâ gül-berg-i ruhsâr-i lâtifin görmeğe Muntazırdır zâr ü ser-gerdan
Fuzûli tek hezâr Nice müştâk olmasınlar devlet-i didârına Muğtenemdir bi- tekellüf hâkim-i re’fet-şi’âr Var ümîdim kim bahâr oldukça bezm-ârâ-yi mülk Görmeye âyine-i tab’ın havâdisden gubâr Fuzuli