Yine Açıldı Gül Kıldı

Yine açıldı gül kıldı cihânı hurrem Çemen-ârâ-yi vücud oldu gül-i bağ-i adem Müjde-i lâle vü gül verdi meger bâd-ı bahâr Ki nisâr etti şukûfe ana dinâr ü direm Lâle bir reng ile keşf eyledi esrâr-i derun Ki dil-i hâkde kalmadı rümûz-i mübhem Şâh-i gül verdi çemen bezmine bir nûr-i sürûr Bâddan goncelere hâmile oldu gül-bün Öyle kim îsi’ye Cibrîl deminden Meryem Dem-i cân-bâhşını güyâ yele vermiş îsa Ki bulur cân ü ten eşcâr deminden her dem Sebze-hîzoldu hevâdan ölüler toprağı Sebze her levh-i mezâra bu hatı kıldı rakem Dem bu demdir bu demi hoş göregör ey ârif Anma îsî demini urma geçen demden dem Hâk-i Cem üzre çıkıp lâle tutup câmını der Ki kimin var ise bir câmı bu gün oldur Cem Ki niçin gaflet ile fevt ola bir mevsim kim Ola andan diriler tek ölüler hem hurrem Âdemi istese toprakta elbette bulur Bu gün ol feyzi ki toprağı kılıptır Âdem Sebzeden jeng ayân eyledi âyîne-i bağ Bes ki geçti dün ü gün şeb-nem ü bârandan nem Turfa kim sebze ile revnak-i bâğ oldu ziyâd Gerçi her âyineden jeng safâ eyler kem Bülbüle minnet edip dün der idi bâd-i bahâr Kim benim vâsıta-i revnak-i mülk-i âlem Dedi bülbül ana ey ehl-i hilâf eyleme lâf Bir hayâ kıl bu sözü söyleme ebsem ebsem Sen eger bilmez isen cümle-i âfâk bilir Tâze gül-zâr-i vezârette açılmış bir gül Kılmış andan bu safâ kesbini gül-zâr-i vücûd Olmuş anunla bu bünyâd-i letâfet muhkem Ol ser-efrâz kim anun kimi bir ferruh-ruh Pâye-i kadre kadem basmadı andan akdem Andan aldı azamet emr-i vezâret gûya Şimdi nasb oldu bu der-gâha Vezir-i a’zem Hüsn-i re’yiyle bu gün hükme girer dîv ü peri Darb-i tîğiyle bu gün feth olur iklîm-iAcem Ki Süleymân-i zaman Âsaf’ı etti nâ’ib Oldu ser-‘asker-i Keyhüsrev-i devrân Rüstem Ol cevân-baht ki icrâ-yi adâlette müdâm Nesak-i şer’iledir emr-i şerîfî tev’em Pertev-i mrehamet ol Hazret-i Rüstem Paşa Ser-i erbâb-i sehâ ser-ver-i pâkize-şiyem Ger sabâdan haber-i adlin iştse edemez
Şem’ pervâneye mutlak diri oldukça sitem Mülk nazmında eğer hükmüne olsa vâkıf Zülf-i mahbûbu hevâ eyleye bilmez der-hem İ’tidâl istese erkân-i mizâca adli İrişir sıhhat-i âm ile etıbbâya elem Feyz-i nusret bulur elbette cihan-gîrliğe Himmeti her kime hur-şîd-sıfat verse alem Safha-i nâme kimi cezm tutar her yere kim Kilk-veş çekse sütûr-i sipeh-i hayl ü haşem Rif’at-i kadrini hur-şîde su’âl etti zemîn Hâk-i der-gâhına yâd eyledi hur-şîd kasem Kim anun bulmayıp ahvâline bir zere vukûf Kalmışım dâ’ire-i hayret içinde ben hem Tâat-i Hâlik’adır hüsn-i rızâsı dâ’i Rızk-i mahluka kef-i bahr-i nevâli maskem Bahr ü kân eyleseler da’vî-i ihsan ammâ Kerem ü cûdunu gördükde olurlar mülzem Kanı ol rütbe ki cûdiyle anun bahş ede bahr Kanı ol havsala kim kân-i keremdenura dem Her ne tedrîc ile bin yılda vere bahr ilr kân Her ne yüz yılda mürûr ile kılar hâsıl yem Bezl bir demde eder meclisine hâzin-i cûd Sarf bir günde kılar bezmine kassâm-i kerem Bi’llâh er görmüş olaydı kerem-i bî-bedelin Anı mu’ciz sanıp imâna gelirdi Hâtem Ser-verâ cümle-i âfâka yetirmiş adlin N’ola ger dâr-i şifâ-yi kereminden yetse Bu Fuzûlî-i dil-efgârına hem bir merhem Var ümîdim ki cihân olmaya hâli senden Nice kim var nücûm ü felek ü levh ü kalem Şugl-i âlem ola tedbîrin ile râst müdâm Kadd-i gerdûn ola pâ-bûsun için dâ’im ham Fuzuli