Halife

Cihânın halkına bir ni’met-i ‘uzmâ halîfe ‘İbâd-ı Müslimîne rahmet-i Mevlâ halîfe

Anınladır bekâ-yı dîn ilâ yevmi’1-kıyâme Ki bu dîn-i ‘azîzi eyleyen ibkâ halîfe

Sebeb kılmış hayâtına çü dînin anı Yezdân Anınla hayy olur bu dîn ider ihyâ halîfe

Halîfe olmasa bir gün ider tuğyân kamu nâs Anın-çün eksik olmaz ez-kadîm aslâ halîfe

Nizâm-ı mülk olur ancak anınla bu cihânda Hudânın bir ulu nu’mâsıdur hakkâ halîfe

Dahi ol olmasa yer nâs etin ba’zısı ba’zın Cemî’-i nâsa şefkat idici baba halîfe

Ne dîn kalur ne ‘ırz ne cân ne mâl olmasa ol zât Za’îfe ümmete bil hâris ü bînâ halîfe

Anın esrârının bilür şümârın Hak Te’âlâ Ne mümkin eylemek idrâk ‘akıl deryâ halîfe

Anınla terbiye eyler ‘usâtı Mâlikü’l-mülk ‘Adûyı seyf-i şevketle ider ifnâ halîfe

Görüb zâhid anın ba’zı umûrını ider ta’n Dimez kim emr-i Hakk-ıla kılar mahzâ halîfe

Ki me’mûr ‘abdidür Hakkın anın emrini işler
Mutî’i eyler idhâk ‘âsîyi ibkâ halîfe

Bu vaktin halkının pes ekseri mâ’il fesâda İder müfsidleri ta’zîbde istikzâ halîfe

Sanur câhil ki râ’îsiz ganem bulur selâmet Ra’iyye heb ganem râ’îsi müstesnâ halîfe

Ana her kim ki eyler i’tirâz ‘ârif değil ol Bilüben kadrini medh itmeye ahrâ halîfe

Resûl sultânı medh itmiş hadîsinde katî çok Dimiş mazlûmlara hoş melce’-i me’vâ halîfe

Buyurmış hem ki sultân sâye-i Hallâk-ı halkdur Muhakkak şübhesiz bil sâye-i kübrâ halîfe

Dimiş hem ana ikrâm idene ikrâm ider Hak dahi mubgızlara buğz-ı ‘azîz zîrâ halîfe

Dahi ana ihânet idene eyler ihânet ‘Ulüvv-i kadrini fehm it şeh-i zîbâ halîfe

Hudânın sevdiğin çünki sever imiş kamu halk Bilür Hak dostı oldığın kamu eşyâ halîfe

Yazılur defterine cümle halkın ecr-i misli İder pes cümlesinin hakkını îfâ halîfe

Hadîs çok medhi hakkında selâtînin velâkin Bulunmaz böyle kılan ‘âlemi ahlâ halîfe

Dimişler sırr-ı levhi keşf idenler bu nesilden Gelenler heb olurlar gün gibi rahşâ halîfe

Yedi iklîme şâmil nûrı bu nesl-i ‘azîzin İder dîn düşmenin diz üstine icsâ halîfe

Dimiş ihyâ kitâbında Ebû Hâmid ki sultân İderse zulmi seksen yıl dimem ednâ halîfe

Eşedd andan ki bir demde ra’iyye itdiği şer Güneş-tek nef’i şâyi’ ‘âleme bil hâ halîfe

Husûsâ bu halîfe kim adı ‘Abdülmecîddür Yedi ceddinden artık ekrem ü eshâ halîfe

Sever sâlihleri eyler hemîn ihsân telattuf Virir muhtâclara dînâr ider iğnâ halîfe

Özi pâk gıll u gışdan kendü pâk bir pâdişâhdur Bulunmaz bu zemânda böyle bî-hem-tâ halîfe

Yapar her işini Mevlâ güzel sen sonına bak Olur bir gün ki dirler cümle halk a’lâ halîfe

Cehûl insân cehâletle lisânın eyler ıtlâk Dimez ahkâm-ı takdiri ider icrâ halîfe

Murâdım bu halîfe hazretin medh ü senâdan Cemî’-i halk disünler
Bâyezîd-âsâ halîfe

Yaşım yitmiş dahi dörtdür beni zann itmeniz kim Garaz ancak ide câh u zeheb i’tâ halîfe

Bana virmez mi şu sinnimde rızkı Râzıku’l-halk Hulâsa göremezsin böyle bir ra’nâ halîfe

Olalım rûz u şeb meşgûl du’âya anın içün Ki bulsun dü cihânda rütbe-y i bâlâ halîfe

Yalan dimen bu Kuddûsî fakîrin sözine kim Yakında gelmemiş böyle melek-sîmâ halîfe Ahmed Kuddusi