Huda Her Şeyi Halk İdüp

Hudâ her şeyi halk idüb komış yirlü yirince İderler cümlesi ana ‘ibâdet rütbesince

‘Abes bir nesne yokdur kim ola bî-fâ’ide hâşâ Büyük küçük duruşur hıdmetine cüssesince

Hemân bir sen misin kulluk iden ey ibn-i Adem Hudâya cümle mevcûdât ider tesbîh dilince

Beher nev’in cihanda var-durur bir hıdmeti kim Anı bir nev’-i âhâr göremez teklîf olunca

Dahi bunlarda vardur çok menafi’ çok mesâlih Sana ma’lûm olısar sıdk-ıla idrâk idince

Deve at har dahi sâ’irleri yük götürürler
Koyun keçi inek süd viriserler sağılınca

Tolaşub tağ u bâğı bal arusı emr-i Hakla Alur dürlü çiçekden balı sen yirsin toyunca

Köpek avlar dahi bekler tolanur gice gündüz Kedi fâre tutar dahi mazarratı bulunca

Dahi fâre yılanı yir bulub vakt-i şitâda Yılan da fâreyi tutub yudısar yaz olınca

Yılanın yarası olursa vay ana ki zîrâ Biriküb ‘akıbet ihlâk ider anı karınca

Nazar kıl Hak Te’âlânın kemâl-i kudretine Ki filden intikâm alır o asgar bili ince

Dahi çok nefi koymaz devşirir yirden hubûbı Kapub etmek ufacıklarını alur görünce

Eğer kim olmasa fâre yılan dünyâyı zabt eyler Ve fâre zabt ider dünyâyı yılan olmayınca

Tonızlan böceğinde var menâfi’ dürlü dürlü Biri bu kim tutub yir ‘akrebi tâ dükenince

Kıyâs it bunlara var on sekiz bin dürlü halkı Nefi’siz nesne yok filden karıncaya varınca

Bi-küllî ferd-i mahlûkât melek hem cin cemâdât Çalışub hıdmet iderler kamu hâllü hâlince

Hevâda dahi yirde suda taş ağacda Mevlâ Yaratmış dürlü hayvânât semâvâta varınca

Nola şu şöyle olsaydı diyecek yir komamış Bilürsin anı Kuddûsî tefekkür eyleyince Ahmed Kuddusi