Sakın Aldanma Kardaş

Ki ol mekkâredir zîrâ salar başını gavgâya

Ana dil virüben cem’ eyleyen oldı cüdâ Hakdan Kulak tut nutkumı dinle gider dîn yohsa yağmaya

Resûlullah hadîsinde buyurmış cîfedir dünyâ Kilâbdır dahi tullâbı virir Hak anı a’dâya

Ve buyurmış ki dünyâ hubbıdır başı kamu zenbin Hudâ-yı Lem-Yezel virmez anı hizb-i ehibbâya

Anı dostlarına dahi virir Mevlâ dir isen bil Gönül virmezler anlar hîç ne dünyâya ne ‘ukbâya

Kişi bir dilber-i ra’nâyı sevse cân u gönülden Yanar ‘ışkı ile anın düşer mi gayrı sevdâya

Kifâf mikdârına üç nesnenin râzî vü kâni’ ol Biri mesken biri melbes dahi bir kas’a çorbaya

Buhulden ihtirâz eyle bahîlı çünki Hak sevmez
Sever cömerdi hem idhâl ider cennât-ı ‘ulyâya

Elinde var iken fursat hemân sa’y-i belîg eyle Sa’âdet bulayım dirsen işini koyma ferdâya

Kamudan nefsini alçak tutub eyle tevâzu’ sen Bu râhın ehline çünki tevâzu’ oldı sermâye

Hudânın ni’metini hem suçunı i’tirâf eyle Güvenme zerre mikdârı kemâl ü zühd ü takvâya

Günâhım çok deyü kesme ümîdi bahr-ı rahmetden Ki ‘afv olunsa heb gümrâh nakıs gelmez o deryâya

Bulub bir şeyh-i kâmil gir erenler gitdiği râha Olur kalbinde hâsıl ‘ışk ki oldur vuslata mâya

Şerî’atsız tarîkat işi bitmek mümteni’ zîrâ O bir kapu ki andan irilür maksûd-ı aksâya

Ana kim ki ider ta’zîm odur mü’min velî Hakka Dahi mülhid münâfık şol ki uymaz şer’-i zîbâya

Buyurmışdur Resûlullah kaçın siz ehl-i ilhâddan Uyuz gibi sirayet eyler ol lâ-büd esihhâya

Tefekkür eyle âyâtında hem Hallâk-ı ekvânın Dilinden zikrini kesme irersin câh-ı bâlâya

Hudâdan iste gel ‘ışk-ı hakîkî geç mecâzîden Nedâmet eyledi Mecnûn sonunda ‘ışk-ı Leylâya

Nasîhat itdi Kuddûsî sana bu on tokuz beytde Tutarsan vâsıl olursın anı bî-şübhe Mevlâya Ahmed Kuddusi