Bin İki Yüz Kırka

Bin iki yüz kırka irdi dahi dörde salimiz Dinle sana söyleyeyim noldı bizim hâlimiz

Yaşım altmış ikiye olmış-ıdı baliğ henüz Toldı ekdâr ile dünyâ artdı pek ahvâlimiz

Her tarafda fitne uyandı katı çoğaldı here Gözimize hîç görinmez oldı mülk ü mâlımız

Fürce buldı çün bu târîhde katî a’dâ-yı dîn Fitneden oldı belürsiz gadvimiz âsâlimiz

İtmez oldı nâs biribirine re’fet merhamet Fark olunmaz ehl-i ‘ilm ü fazl-ıla cühhâlimiz

Bahr-i ebyaz bahr-i esvedde selâmet kalmadı Bu sebeb ile perîşân oldı pes ahvâlimiz

Hak Te’âlâ bozdı bize virdiği ni’metleri Çünki bozuldı bizim etvârımız ef âlimiz

Emr-i dînde gafil olduk emr-i dünyâda gayur Var Hudânıfi buyruğın tutmakda hem ihmâlimiz

Ahiret kaydın yimez olduk unutduk mevti hem Rûz u şeb tedbîr-i dünyâdır hemân eşgâlimiz

Hak rızâsi’çün ‘ilim tahsîline sa’y itmeyiz ‘İzzet-i dünyâ içündür ‘ilmimiz a’mâlimiz

Ağniyâmız cem’ iderler hırs-ıla sîm ü zeri Hîç dimezler ‘ömrimiz az pek yakın âcâlimiz

Hayra bir dînân virmezler hezâr pend eyleseñ Şerre biñ dînâr virirler lağv olur akvâlimiz

Gıll u gış sirkat hıyanet ekser-i nâsın işi Gâlib oldı zümre-i ahyâra pes erzâlimiz

Bir kişi hayr işlese hîç kimse itmez ittibâ’ Ehl-i şerre tâbi’ olur fevc fevc ecyâlimiz

Kahve enfiyye tütün efyûn hamir buldı şüyu’ Bu ecilden oldı müzdâd gün-be-gün belbâlimiz

‘Adeti ebnâ’-yi vaktin gâlibâ fısk u fesâd Söylemekde çok hatar var salim ancak lâlimiz

Giyüben erler harîri benzediler zenlere Bunları gördikce vîrân oldı cism-i bâlimiz

‘Uzlet itdik gönlimizde yok ise de hîç huzur İtdiler heb ihtifâ ebrârımız ebdâlimiz

Ol Hudâdan dileriz ki bizi ıslâh eyleye ‘Afv ide hem cürmimizi añadur idlâlimiz

Hem şefî’ ide habîbini şu biz gümrâhlara Bulavuz gamdan selâmet biz dahi emsalimiz

Aña uyub gidevüz ol Hazret-i Gaffara hem Mâsivâsından geçüb aña ola ikbâlimiz

İsm-i Gaffar eyle Kuddûsî tefe’ül eyleyüb Didi kim elhamdülillah kâl-ı zîbâ kâlimiz Ahmed Kuddusi