Hikayet Eyleyim Ahvalimi

Hikâyet eyleyim ahvâlimi fı’l-cümle yârâna Sabâvetden berü başa geleni diyem ihvâna

Sabî iken gelürdi gönlüme âsârı ‘ışkın pes Yanar idi yüreğim gice gündüz nâr-ı sûzâna

Peder merhûm icâzet virdi zikrullaha pes bana Didi çalış hemân ben sağ iken tevhîd-i Yezdâna

Şu kez çok eyle kim zikri olasın mest-i lâ-ya’kıl Münâfıklar disünler yâ mürâ’îdür yâ dîvâne

Vefât itdi peder ben on sekiz yaşında iken bil Karârım kalmadı hîç başladım pes âh u efgâne

Resûlin ‘ışkı düşüb gönlüme Hakka niyâz itdim Didim aç yâ İlâhî yol varam ol fahr-ı ekvâne

Kabûl itdi du’âmı bir sene oldum mücâvir hem Gelüb Rûma yine gitdim o şâhlar şâhı sultâna

Mecazî ‘ışka oldum mübtelâ kalmadı hîç sabrım Hevâlandı düşüb dîvâne gönlüm hubb-ı nisvâna

Beni rüsvâ-yı ‘âlem eyledi ‘ışk-ı mecâzî pes Atardım kendimi pervâne-âsâ şem’-i hûbâna

Tezevvüc eyledim çok zen toğırdılar nice evlâd Kimisi oldı yâr bana kimisi oldı bîgâne

Kimisi gitdi ‘ukbâya kimisi kaldı anların Kalanlar oldılar fitne giden düşürdi ahzâna

Sene bin iki yüz kırk altıda yazdım bu ebyâtı İrişdirdi Hudâ fazlıyla nısf-ı mâh-ı Şa’bâna

Peder târîhimi yazmış ki bin yüz seksen üç deyü Ana Hak eylesün rahmet ve cümle ehl-i îmâna

Rebî’ü’l-evvelin pes on biri isneyn gicesinde Dimiş kim toğdı oğlum çok şükür Vehhâb u Rahmâna

Komuş hem ismimi Ahmed teyemmün idüben dimiş Adaş olsun bu oğlan fahr-ı ‘âlem kân-ı ‘irfâna

Anın bî-had salât-ıla selâm it rûhına yâ Rab Bu Kuddûsî güneh-kân bağışla hem o hâkâna Ahmed Kuddusi