Gör Nice Bülend

Bu ümmete hem itdiği ihsânı Üveysin
Eylerdi ana şâh-ı rüsül hubb-ı teşevvuk Bî-had idi çün cezbe vü ferzânı Üveysin
Ol cebhe-i tâbânın açub vakt-i seherde Hoş geldi bana dir idi reyhânı Üveysin
Arzûlar idi görmeği olmadı mukadder Çün itdi nihân cismini Yezdânı Üveysin
Ashâbına şol kez anı vasf eyler idi kim Olurlar idi cümlesi hayrânı Üveysin
Dir idi sa’âdetle o şâh-ı rûz-ı mahşer Bir devr ola kim sürile devrânı Üveysin
Pes ide şefâ’at nice yüz bin ümmete hem İrişe nice dertliye dermânı Üveysin
Çün hırka-i mergûbesini kıldı vasiyyet Bahş itdi safâ cânına cânânı Üveysin
Gitdiler ana itmeğe teblîg ü emânet Ashâb-ı güzîn sevgilü yârânı Üveysin
Birisi ‘Ömer biri ‘Alî hem birez ashâb Didiler olaydık nola mihmânı Üveysin
Arayub anı buldılar iklîm-i Yemende Bir çölde kurulmış ulu dîvânı Üveysin
Gördükde ‘Ömer köhne pelâs içre didi kim Hoş geldi bana sîne-i ‘uryânı Üveysin
Hem didi gerekmez bana bu câh-ı hilâfet Görüb yüce olduğını eyvân-ı Üveysin
O1 didi birâder seni efdal bilürem ben Sanma ki ola üstüne rüchânı Üveysin
İtdiler ana hırka-i mergûbeyi teslîm Dünyâ tolusı buldı ferah cânı Üveysin
Didi ki revâ gördi mi ol bahr-ı keremden Bu bürde-i şâhâneyi sultânı Üveysin
Pûs eyleyüben başına koydı anı derhâl Ağlatdı yeri gökleri efgânı Üveysin
Ol demde varub secdeye çok itdi münâcât Hem didi ki yâ Hazret-i Rahmânı Üveysin
Bağışlar isen ümmetini eşref-i halkın Âbâd olur ol dem dil-i vîrânı Üveysin
Hem höşnûd olur ‘âşık u ma’şûk ol sebebden Ol eşref-i mahlûk ulu hâkânı Üveysin
Hâtif didi oldı sana bahş sülüs-i ümmet Bahş itdi sülüs ümmeti Hannânı Üveysin
Baş indirüben itdi yine secde Hudâya Didi dileği cümle-yi ihvânı Üveysin
Hâtif didi oldı sülüs-i ümmet dahi bahş ‘Afv eyledi sülüsini Mennânı Üveysin
Kuddûsîye olur mı ‘aceb lutfı müyesser Ol bahr-ı kerem fazl u ‘atâ kânı Üveysin
Ahmed Kuddusi