Çok Darı Fenanın Kederü Hemmi Deminden

Çok dâr-ı fenânın keder ü hemmi deminden Usandım anın mihnet ü hüzn ü eleminden

Bakdım dün ü gün hîç kuru gavgâsı dükenmez
Çekdim elimi şimdi kamu yahşi keminden

Tüccâr kati hırsa düşüben mâlı direrler
Mevti unudub cîfe-yi murdâr u haminden

İt gibi iderler biri biriyle şemâtet Hoşlanmadım ebnâ-yı zamânın şiyeminden

Dînân tutarlar atuban dîni yabana Gelmez şiba’ anlara bu dünyâ deseminden

Muhtâcları gördikde tonar yüzleri buz-veş Anlar da dönüb girü kaçarlar
şiyeminden

A’yân-ı bilâd çevre meyil eylediler heb Zulm-ile cihân toldı vülâtın reşeminden

Yok havf-ı Hudâ havf-ı melik zerrece aslâ Bezdi fukarâ cân u metâ’ u ganeminden

Küffâr buluben fürce nice beldeler aldı İblîs-i la’în eyledi iğvâ saneminden

Sultâna da hîç sıdk-ıla bir tâ’at ider yok Etbâ’ u re’âyâ vü cüyûş u hademinden

İtmez vüzerâ nusret-i dîn cân u gönülden Feth olmadığı pes rü’esânın daceminden

Vay hâline hak söyleyenin böyle zemânda Korkar ‘ulemâ çünki kuzâtın kaleminden

Hultatda hatar sâlike çokdur bu ‘asırda Pes ‘uzlet iden sâlim olur halk siteminden

Dîn gayreti çekmez ne ‘aceb ekseri nâsın Az kaldı gelen hayr u nefi’ dest ü feminden

Techîz-i guzât eyleyeni Hak idinir dost Hak dostlığı yeğ iki cihânın ni’metinden

Bir akça bahîl virse gider cânı berâber Altun ana kıymetli tamar içre deminden

Bu mâlı Hudâ virdi diyüb gâzîye virmez
Virirse hazân gibi sararır nedeminden

Zabt eylediler ‘arsa-yı merdânı gabîler Erbâb-ı ‘akıl cümlesi hayrân se’eminden

Virildi münâsib cühelâ vü bülehâya Sorulmaz imiş Hâlik-ı kevnin hikmetinden

Teslîm-i umûr eylediler anlara ki hîç Yok sevgilü şey mey-kedenin câm-ı ceminden

Dîn düşmeni pek itdi hücûm iki tarafdan
Tağ taş iniler top u tüfengin zememinden

Yalvaralım ol Tenri Te’âlâya ki bizi Hıfz eyleye fazlı ile kahr u edaminden

‘Avn eyleye sultânımıza ‘askerine hem Mağlûb ola düşmânlan şevk-i haşeminden

Şol rütbe hemân kalblerine toldıra ru’bı Ki ditreyeler heybet-i tabi u ‘aleminden

Teştît ide cem’iyyet-i kübrâlannı heb Bir katrece ilkâ ide bahr-i nikaminden

Gâzîlere in’âm ide çok mâl ü ganîmet Zer sîm ü cevâhir ni’amin bâ-kıyeminden

Sultânı vü etbâ’ını iğnâ ide şol kez Ki bula gınâ cümlesi bâlâ himmetinden

Yardımcı kıla rûh-ı şerifini Resûlün Yârânını hem müntahab u muhtereminden

İnzâl-i melâ’ik ide cenk eyleyeler hem Ervâh-ı gürûh-ı şühedâ muhteşeminden

İrsâl ide kutbı dahi a’vânını cümle Yir üzre olan ümmet-i hayrü’l-ümeminden

Hem cümleye gayret vire ki emr-i cihâdı Yir yir tutuban kurtılavuz harb zeheminden

Yalvaralım evkât-ı seherlerde diyüb hem Yâ Rabbi necât vir bize dâreyn zuleminden

Şu zulmet-i müstenfereden it dahi tahlîs Hıfz it bizi ahzâb-ı ‘adûnın vahaminden

Rahm itmeyicek sen bize yâ kim ide bugün Çün muztarib olduk katı küffâr haveminden

Bu kürbeyi bizden bu sene eyle ki tefrîc Tîz kurtılalım savlet-i a’dâ hazeminden

Gümrâhlığ-ıla başımıza geldi bu hâller Neşr it bize nebzece hilimin diyeminden

İblîse uyub râh-ı dalâle sefer itdik İşidemeyüb hak sözi nefsin sameminden

Ol şâh-ı rüsül hürmetine eyle sıyânet Bizi vü kamu ümmeti hışmın deheminden

Kat’ itmeyiz elbetde ümîdi ki umarız Sen pâdişâhın bahr-i hanân u kereminden

Noksân mı gelür rahmetine ey ulu Yezdân Geçsen bir avıç hâk-i sefâlin töheminden

Sultâna rahim eyle husûsen ki olubdur Dîn uğrına dil hastesi fart-ı hazeminden

Terk eyledi ecdâdı gibi hâb u safâyı Küffâra gazab ümmete lutf u rahaminden

Çün ümmet-i merhûmeye itdin anı sultân Bu hızmet-i ‘uzmâya kemâl-i zememinden

Senden dileriz ki idesin feyzini itmâm Kuvvet bula dîn şevket-i câh-ı ‘izamından
Târîh-i sene bin iki yüz kırk dahi dörtdür Mevlâya sığındık gazevâtın ceşeminden

Kaldı işimiz ana dileriz ki selâmet Vire bize şu fitne-i ‘uzmâ dareminden

Kuddûsî-yi bî-çâre niyâz eyleyüben dir Ey Hak bizi kurtar şu zamânın gaseminden Ahmed Kuddusi