Ben İki Bahri İçmişem

Ben iki bahri içmişem ta’n itmesün münkir bana Hem dû cihândan geçmişem gönlüme girmez mâ-sivâ

‘Işk-ı mecâzîdür biri mecnûn ider içenleri Kor nûş iden cân u seri kâr eylemez
öğüt ana

Biri hakîkî ey püser olur içen bu yolda er Çok nâsı ol irsâl ider mürşid kılar anı Hudâ

Geldi mecâzî başıma ağu katıldı aşıma Hîç girmedi pend gûşıma itdim tezevvüc çok nisâ

‘Işk âteşi kıldı harîk pes oldı dünyâ sicn-i dîk Yâr olmadı bana nefis râhımdan eyledi cüdâ

Ezvâc u evlâd ey ahî fitne kamusı mâl dahi Me’vâ kılarlar dûzahı anlarda yokdur hîç vefâ

‘Işk-ı hakîkî gelmedi mîm-veş içime tolmadı Medhûş ü hayrân kılmadı çekdim nihâyetsiz cefâ

Gençlikde sa’y itmiş idim Hak râhına gitmiş idim Mürşid elin tutmış idim eyler idim hoş inzivâ

Dünyâ-yı sehhâre beni sihr eyleyüb itdi denî Didi iderem ben seni igrâk bulursın bil ‘ulâ

Oldum bu gün bî-çâre pîr gâfıl zelîl müznib hakîr Dir Hak bana olub beşîr kesme ümîd Kuddûsîyâ Ahmed Kuddusi