Narı Işkıla Yanub Kül Olmayan Nadana Yuf

Nâr-ı ‘ışk-ıla yanub kül olmayan nâdâna yuf Ölmeden evvel ölüb dirilmeyen bî-câna yuf

Kadrini ‘uşşâk-ı Hakkın bilmeyüb ta’n eyleyen Bed kelâm u bed likâ vü bed nefis hayvâna yuf

Zu’m ider ki özi yahşi tâğiyândır ehl-i ‘ışk Yuf o tâgînin özine itdiği tuğyâna yuf

Mü’minin budur nişânı ki seve mü’minleri Ehl-i îmâna ‘adâvet eyleyen düşmâna yuf

Zemm ü istihzâ vü gıybet itmek anın ‘âdeti Ana insân deyü rağbet eyleyen insâna yuf

Söyleyüb elfâz-ı küfri güldürür nâsı müdâm Dinleyüb anın kelâmın gülüşen yârâna yuf

Ger gazab eylerse kalmaz anda aslâ ‘akl u dîn Bî-vefâ vü ‘akl u hem bî-dîn ü bî-îmâna yuf

Kândır gamz u nemîme kizb ü sebb ü ifk ü zem Halk içinde fitneyi îkâz iden fettâna yuf

Öğredirler anı hussâd şeyhe dahl eyle deyü Öğreden hussâda hem şeyhine taş atana yuf

İ’tirâz eyler Cenâb-ı Hakka hem Cebrâ’île Şeyhine itmez mi yâ ol ‘âsî-yi Rahmâna yuf

Asdikâyı fırka fırka eyleyüb İblîs gibi Ara yirde ceng ü gavgâ buğz u kîn koyana yuf

Nân-ı ni’met ‘îş u sohbet hakkını nisyân idüb Şol kuduz hayvân gibi her gördiğin kapana yuf

Çün ‘ayân oldı bu yüzden dostımız düşmânımız Bize dostluk gösterüb gizlü ‘adûv olana yuf

İsteyen bizim rızâmız varmasun hîç yanına Bize rağmen ol sefîhin yanına varana yuf

İtmeniz anınla ülfet ey bizim ahbâbımız Pes didik ol münkire yuf hem ana uyana yuf

Hâsılı anda vefâ yok bilüriz lâkin ana Taş virüb Kuddûsîye ur diyüben salana yuf Ahmed Kuddusi