Sabi İken Semaya

Sabî iken semâya oldı çün seyrân-ı Mevlânâ Velîler üzre her vech ile var rüchân-ı Mevlânâ

Bulur her demde rûhâniyyetinden mürde diller cân İrişür çaresiz dertlülere dermân-ı Mevlânâ

İder deryada hem berde olan muztarlara imdâd Hemân çağır olur lâ-büdd saña ihsân-ı Mevlânâ

Kerâmâtı anın günden ‘ayan her ân zuhur eyler Giirûh-ı ‘ârifân içre bülenddir
şân-ı Mevlânâ

Hudâ eylerdi bir günde tecellî on yedi kerre Tahammül itmek içündür aña devrân-ı Mevlânâ

Basîret gözi görmez münkirin inkâr ider anı Ne yâr oldığını ancak bilür yârân-ı Mevlânâ

Olayım dir iseñ sen de eğer şâh ol aña bende Nüfuz eyler nice şâhâne çün fermân-ı Mevlânâ

Cihanda evliyanın her biri gösterdi burhanlar
Sekiz yaşında zahir oldı bil bürhân-ı Mevlânâ

Giren anın tarîkına olur Mevlâya tîz vâsıl Hudânın sevgülü dostları dervîşân-ı Mevlânâ

Şeb-i mi’râcda gösterdi anı Yezdan habîbine Melâ’ik oldılar ol gice heb hayrân-ı Mevlânâ

İder züvvânna ikram u in’âm ol kerem kânı Seni mahrum komaz sen ol hemân mihmân-ı Mevlânâ

O şahın bende-i ednâsıdır bî-çâre Kuddûsî Bu ‘âlî câhı bahş itmiş aña Yezdân-ı Mevlânâ Ahmed Kuddusi