Sakla Gönlün Derdini Sen Söyleme

Derdi kazan sa’y idegör kat giceyi gündize

Derdi olmayan behâ’ imdendir ol insân değil Varmayalım yanına biz gelmesün yanımıza

Derd-i ‘ışkdur pes murâdım zikr ile kalbe tolar Ol kadar zikr eyle kim ‘ışk tola deryâ-veş öze

Cümle zikrin efdali tevhîd buyurmışdur Resûl Ol kadar çalış ana kim kalbinin bendin çöze

Zikr ile toğar gönülde şems ü ‘irfan nûr-ı zât Mâsivâ görünmez olur zerre mikdârı göze

Umma düşmândan vefâ nâdâna sır keşf eyleme Sanma sâdık her sana dostum deyü gülen yüze

Hem sadîkından hazer eyle emîn olma ki ol ‘Aybını düşmândan artuk bilüben katar söze

Varma nâmerd kapusına bitmez işin hem sana Göricek hışm-ıla bakar yüzine eyler meze

Şerre bin altun virir hayra viremez birini İstesen bir nesne andan pes kıyamaz bir koza

Mâlını itlâf ider Mevlâ kalur müflis melûl Gider elden cümle varı kıyamaz iken aza

Ağniyânın meyli şimdi fâsık u bî-dînlere Ehi-i Hak açlıkdan
ölse dir ana gelme bize

İsteme hîç kimseden rızkı virir Rezzâk-ı halk Her ne istersen dimez yok tâ ki varınca tuza

Di ne lâzım ise yâ Rab vir bana şu nesneyi Sensin ancak rızkı viren çün bizim cümlemize

Ol Semî’dür hem Mücîbdür hem Ganîdür hem Cevâd Viriser matlûbını atmaz seni yaza güze

Gice iste gündüz iste kapusı dâ’im açık İder ihsân cümle ins ü vahş u baykuş u kaza

Çün virir dostlarına düşmânlarına ni’meti Gussalanma rızk içün Hâlik virir bize size

Zahiri ta’mîre meşgûl olmagıl zâhidleyin İtme tezyîn kalıbı var kalbi ‘ışk-ıla beze

İt tesebbüb yâ tevekkül besleyen Perverdigâr Ko riyâyı kıl gönül kapusına ‘ışkı reze

Ergen isen itme rağbet şu zemân hatunına Hak didi ezvâca fitne dahi oğlana kıza

Dinle Kuddûsî kelâmın tut bulam dirsen felâh Münkirin sağır kulağı kalbi hem benzer buza Ahmed Kuddusi